Eerste zondag in de advent 2014 

Overweging

Lezingen: Jesaja 63,16b-17;19;64,3b-8 
                  1 Kor. 1,3-9 
                  Mc.13,33-37 
 
“Vol  verwachtig uitzien naar de komst van de Heer..” is de geest  van de advent..
Het is wel een pretentieuze spreuk. Is iedereen dan vol  verwachting? Behalve voor Sinterklaas? 
Hebben we nog levensverwachtingen..?  
Levensverwachtingen hebben met toekomst te maken.  Wat je verwacht, ligt altijd in de toekomst, in  de tijd, die komen moet. Levensverwachtingen  koesteren betekent  toekomst zien. 
 
Ik kon mensen tegen die niets meer van  het leven verwachten.
1) Ze zijn doodgedrukt, platgewalst  door gebeurtenissen in het leven.  Door oorlog en geweld. Door vewoesting  en dood. Die zitten het leven gewoon uit.  “Het zal mijn dag wel duren..”
2) Bij anderen zijn die verwachtingen beperkt tot dit leven –  hier op deze aarde. Wat kun je nog verwachten als je tachtig of negentig bent? Je kunt alleen terugkijken – teren op het verleden. En dan maar hopen dat je leven zinvol  is geweest.  Voor jezelf, voor je familie, voor je omgeving, voor anderen, zodat je er met tevredenheid op kunt terug zien. En je hoopt tenslotte dat je je leven op een prettige en menswaardige manier  kunt afsluiten. 
Je kunt dan nog hoogstens  verwachtingen hebben  van je kinderen of van je kleinkinderen. Dat je hen kunt zien op groeien,  met succes ziet studeren. Carrière maken en  trouwen. En misschien achterkleinkinderen… ?  
 
“Vol verwachting uitzien….”
Zo  beleven gelovige christenen  het leven. Het christendom heeft namelijk een ruimere visie op het leven. Het christendom gelooft, dat het leven opgenomen is in een veel groter verband; in een mysterie; dat het met God te maken heeft. Het christendom belijdt, dat God onze  vader is, onze schepper. Dat Hij ons met een bepaald doel heeft geschapen,  – geroepen – talenten gegeven. Opdat  wij van betekenis, van waarde zullen zijn voor zijn schepping, voor zijn rijk. Dat wij mee kunnen en willen bouwen aan dat rijk. Dat wij een levende steen worden in het bouwwerk, dat God aan het bouwen is, zoals Petrus in een van zijn brieven zegt.
Dit is een ruimere, wijdere visie. Die geeft ons leven een  blijvende betekenis. Die  gaat de grenzen van dit leven hier ver te boven en te buiten. Daarom zingen wij: “Of we leven of sterven, wij zijn van God. We blijven van God.” De dichter Willem Barnard zegt het treffend in een van zijn liederen: “In uw heden bewaart Gijj ons bestaan. Onze namen zijn verzekerd in uw gedachtenis.” Een christen heeft daarom – hoe oud en gebrekkig hij is –verwachtingen van het leven. 
 
Van deze visie gaan de lezingen van vandaag uit. Je bent iemand met een persoonlijke roeping.   
Je bent een deel van de heilsgeschiedenis.  En die zal  eens voltooid worden. 
Daarom zien wij als christenen  vol  verwachtinsg uit naar de toekomst. Over de dood heen. Dank zij God,  die liefde is. Hij laat  ons nooit vallen. Ons leven is voor Hem belangrijk. Zo is de liefde. De Vader verwacht ons thuis. Wij worden eens voltooid in het Rijk,,  
“In uw heden bewaart Gij ons bestaan.. In Uw gedachtrenis zijn onze namen verzekerd.“
 
Nu heeft de advent nog een tweede element. Het volgende: 
God  zag dat het voor ons, niet zo gemakkelijk is om goede medewerkers te zijn en te blijven.
Hij zag dat het soms op grote schaal mis ging. Daarom heeft hij ons hulp aangeboden. Hij biedt ons een goede herder, die de weg weet en die  ons veilig mee kan voeren naar het einde. De Leidsman  ten leven zal ons brengen  naar de voltooiing.  Jezus Christus,  die niet uit zichzelf spreekt, maar de Vader openbaart, ons zijn bedoelingen meedeelt. Jezus Christus,  het levende Woord, de vergeving van zonden. het levende Brood, het levende water, Licht voor de wereld.  Hij is alles voor allen. 
 
Paulus  dankt de Vader voor dat geschenk Jezus Christus in de 2de lezing. Hij is ons gegeven,  opdat wij onze eindverwachting kunnen  berelken; opdat wij bruikbare en nuttige stenen worden in het toekomstige Rijk Gods.
 
Advent heeft  daarom een tweevoudige, een dubbele stroming: uitzien naar God, de Vader, in de  eindtijd. En uitzien naar Jezus Christus, nu, in deze tiijd. De geboorte, de komst van Jezus Christus, in ons leven. 
Dit tweede tema  – de geboorte van de goede Herder – krijgt in de loop van de advent steeds meer de overhand. Advent mondt uit in feest van Kersmis, de geboorte van Jezuc Christus. Maar niet enkel als een historisch gebeuren, eens, een 2000 jaar geleden. Het gaat er nu om, dat Jezus Christus nu in ons geboren wordt.  Dat Hij beslag legt op onze gedachten. Dat wij steeds maar gaan denken zoals Hij denkt In termen van gerechtigheid en vrede. Dat wij steeds meer doen zoals Hi doet.. 
 
Hij gaat met ons mee als steun in het leven. Wij moeten met Hem mee gaan. Hem aanvaarden als onze goede Herder, die ons zelfs opzoekt als het fout loopt. De eerste lezing gaat over mensen die van de goede weg afdwaalden.  Als bladeren zijn ze afgevallen en de wind van de zonden heeft hen  meegevoerd.  Ook voor hen is Jezus Christus  er. Zij mogen opnieuw beginnen. Zij mogen weer meedoen. 
Jezus wil  ons helpen, opdat wij goed functioneren in Gods plan. Waakzaam zijn. Blijven uitzien 
Niet verslappen als het beoogde doel uit blijft. Dan zullen wij in onze verwachtingen nooit teleurgesteld worden.  Dan zullen wij ervaren  dat Hij ‘ons bestaan in Zijn heden bewaart’.