9 en 10 juni 2018: 10e Zondag door het jaar

Genesis 3,9-15 en Marcus 3,20-35, B-Jaar

VERKONDIGING

Het zijn bepaald geen rustige of kalmerende  lezingen die wij dit weekend hoorden. En dat terwijl Pinksteren net achter ons ligt; je mag dan toch verwachten dat de Geest haar werk doet.
Bij teksten als deze komt de vraag op …
In wat voor wereld leven wij eigenlijk? Laten we eens wat rondkijken: Het weer is schitterend dit voorjaar, in sportland lijkt het rustig, de voetbalvrouwen wonnen van Ierland.
Guus Meeuwis krijgt duizenden fans door het dolle heen. Humberto Tan neemt afscheid en Eva Jinek neemt haar plaats weer in terwijl zij straalt met het nieuwe leven dat zij in zich draagt.

Op het internationale toneel brengt president Trump onze wereld in verwarring rond een handelsstop en een wel of niet ontmoeting met de Noord-Koreaanse president.
En meerdere malen werden wij overvallen door nieuws van mensen die zelf kozen voor de dood.

Op de schaal van onze wijk, onze parochie doen dit weekend kinderen hun eerste communie, vinden onze vrijwilligers en parochianen hun plek in ons eigen Ronde Tafelhuis en mijmeren wij wat bij de lege plaats die Wim Manders achterliet.
Deze week vierden wij het feest van Norbertus zonder hem, het gemis is meer dan voelbaar.
Mijn kleinzoon van 6 doet een Cito toets en een van onze dochters moest naar het ziekenhuis voor een kleine ingreep. Dat is zo’n beetje de wereld waarin ik leef, waarin ik thuis ben en ik weet dat er parallellen zijn met de wereld waarin u leeft.

Maar dan die lezingen van vandaag, verhalen van uit die volstrekt andere wereld, een andere tijd, ander land, andere cultuur.
Verhalen met kernwoorden als ‘thuis’ en ‘eenheid’, maar ook over duivelse ‘verdeeldheid’.
In de lezing uit het boek Genesis horen we dat overbekende verhaal dat na verkeerde uitleg heeft geleid tot een ongekende splitsing: de wereldbevolking, kinderen van Gods schepping, werd gespleten in twee groepen: mannen en vrouwen …
Adam, en dat woord betekent níet ‘man’, maar ‘mens’ wijst met een beschuldigende vinger naar Eva ‘de leven gevende’.
De mens neemt geen verantwoordelijkheid voor de keus die hij zelf maakte.
De goede God straft geen van beiden … God straft de slang die verdeeldheid zaaide … die de mens ertoe aanzette om een wereld in te gaan waar harmonie ver te zoeken is.

Een wereld die verder door mensen vervolmaakt moet worden. In die wereld is hun huis, staat hun thuis. Niet in een volmaakte wereld, het paradijs zal de mens wonen, maar in een wereld waarin zij steeds zelf de keus moet maken tussen goed en kwaad.

En dan dat evangelie vandaag: Ook Jezus heeft een thuis! “Jezus ging terug naar huis” staat er. Dat huis is het huis van Petrus in Kafarnaüm, een dorp aan het meer van Galilea volgens overleveringen, al uit de eerste eeuwen, heeft Jezus hier gewoond. En over de resten van dit huis werd al in de 2e eeuw een huiskerk gebouwd.

Het verblijf van Jezus in dat huis bracht vele mensen op de been, er was heel wat herrie en toeloop, een menigte stroomde samen, schrijft Marcus. Marcus schets ons een beeld van Jezus die een idool was in zijn tijd. Er zijn mensen in het huis van Petrus, en anderen staan op de drempel.

Het roept de vraag op waar wij ons het meest thuis voelen?
Willen wij aan de voeten van Jezus zitten of staan wij op de drempel?
Wachten wij ergens buiten af wat er allemaal zal gebeuren?
Staan wij voor het raam en kijken naar binnen hoe anderen zijn woord tot werkelijkheid maken?
Waar zijn wij als er iets van ons gevraagd wordt?
Blijven wij op afstand of steunen wij de mensen die proberen eenheid te scheppen?
Of zijn wij van die mensen die verdeeldheid zaaien met bemoeienis die de verdeeldheid nog groter maakt?

Jezus noemt de mensen die met hem mee willen trekken, zijn moeder en zijn broers. Dát zijn de mensen met wie hij verwantschap voelt, met hen kan hij bouwen aan Gods nieuwe wereld.
Wij hebben wel dromen van de wereld die Jezus voor ogen heeft:
het is vast niet de wereld waarin presidenten en wereldleiders met elkaar op de vuist gaan,
het is vast niet de wereld waarin mannen vinden dat zij vrouwen op een zijspoor kunnen zetten,
het is vast niet de wereld waarin families of gemeenschappen gespleten worden omwille van geld en erfenissen.

Jezus woonde in dat kleine huisje aan het meer, het stelde niet zoveel voor. Toch is het nu een pelgrimsplaats van betekenis. De mensen die daar waren kozen een plaats, dicht bij Jezus, op de drempel of bleven buiten staan.
In onze tijd is het niet zo vanzelfsprekend om onze plaats in te nemen, maar wel uitdagend … welke plek zouden wij kiezen in dat huisje waar Jezus verbleef?

De lezingen vandaag stellen ons zulke vragen … zijn niet geruststellend of troostend, maar bovenal uitdagend!
Amen.

Thea van Blitterswijk, participant Norbertijnen