20 mei 2018: Pinksteren

Handelingen van de Apostelen 2,1-11 en Johannes 15,26-27;16,12-15, B-Jaar

VERKONDIGING

Gistermorgen vroeg fietste ik naar het winkelcentrum om wat boodschappen te doen. In het winkelcentrum viel mij op dat er helemaal niets te vinden was wat naar Pinksteren verwijst. Niets! Geen pinksterhazen of pinkstereieren, geen pinksterchocoladeballen voor in de kerstboom of uitgebreide maaltijden voor het Pinksterdiner. Niets! Wel hoorde je over drukte op de weg, mensen willen genieten van het mooie weer dat zich zal aandienen. Op radio en tv kon je niet ontkomen aan berichten over het prinselijk huwelijk dat zich zou gaan voltrekken.

Weinig bijzonders dus eigenlijk! Behalve dan als we even een kijkje nemen in dat fenomeen van het huwelijk in Engeland. Mensen uit dat land lopen uit om present te zijn bij dit grote gebeuren van een razend populaire prins en zijn bruid. Massahysterie lijkt het, maar misschien zijn dit ook momenten waarin mensen bij elkaar willen horen, alsof zij één familie zijn!

En nu kunnen wij wel denken dat dit echt iets van onze tijd is, maar niets is minder waar. De hele geschiedenis door lopen mensen massaal uit om collectief te rouwen of te vieren. Een gebeurtenis die verwijst naar ons Pinksterfeest is ongetwijfeld te vinden als we kijken naar de bronnen van het feest van vandaag. In de wereld waarin Jezus en zijn vrienden rondtrokken, vierde men het Wekenfeest, 7 keer 7 weken, op de 50ste dag na het Joodse Pesach, Paasfeest. Met het Wekenfeest wordt Pesach afgesloten. Dat feest heeft een lange geschiedenis …

Als Mozes met het volk door de woestijn trekt, bevrijd uit slavernij en op weg naar het Land waar toekomst wacht, geeft God 10 Woorden aan Mozes en zijn mensen. 10 Woorden als richtingaanwijzers om naar te leven. En in de toelichting op die woorden, vraagt God om een Oogstfeest in het leven te roepen. Als de eerste gewassen van het land komen is dat niet vanzelfsprekend, daar mag je ‘Dank je wel’ voor zeggen tegen de Schepper! Veel later werd dit Oogstfeest de herdenking van het verbond dat God met zijn Volk sloot in de Sinaïwoestijn. Nog altijd wordt dat Wekenfeest gevierd!

En eeuwen later, als Jezus is teruggekeerd naar zijn Vader belooft hij zijn vrienden om zijn Geest te sturen die hen wil helpen. Met vuur en hevige windvlagen daalde de Geest over hen neer op het feest van de vijftigste dag. Het Pinksterfeest, werd geboren. Vandaag vieren wij het hier in onze kerk. Maar niet alleen wij westers katholieken vieren dat feest. Overal ter wereld, en op vele plaatsen ook in onze stad, komen christenen samen om dit feest te vieren. Mensen uit West-Afrika, Azië, Amerika en overal vandaan, verenigd in vele kerken, vieren dat Gods Geest over de wereld kwam! Migrantenkerken vanuit de hele wereld vieren vandaag Pinksteren en als je daar binnen komt dan zie je enthousiast zingende en dansende mensen die met heel hun lichaam en al hun zintuigen Gods Geest eren en loven. Als je met die mensen praat en je eigen beelden en vooroordelen even probeert tot rust te brengen, dan kun je verhalen horen van mensen die, net als wij, iedere zondag bidden en zingen om door de week de levenslessen die zij van Jezus meekregen in praktijk te brengen.

Ook ik was een van die mensen die zich een beetje lieten meenemen in de massahysterie gisteren. En ik keek naar de beelden van het huwelijk. Onder de indruk raakte ik meer en meer van de Afro Amerikaanse bisschop Michael Curry die het bruidspaar en de kerkgangers toesprak. Een gedreven man die in vuur en vlam leek te staan voor de woorden die Martin Luther King sprak over de kracht van de liefde. Over Gods liefde, over de liefde voor elkaar en de liefde voor jezelf. Hij sprak over de reddende kracht van de liefde die onze wereld een nieuwe wereld kan maken. Liefde die zachtheid in de wereld brengt. Woorden die prachtig passen bij het Pinksterfeest dat wij deze dagen vieren.

Immers, God zond zijn Geest over ons. Om niet stil te blijven staan bij het lijden en de dood van Jezus, maar om als nieuwe mensen op te staan. Mensen die elkaar willen verstaan. Mensen die elkaars taal spreken om zo over de grootheid van God met elkaar te kunnen spreken. Mensen die de strijdbijl begraven en zich inspannen om onze wereld tot een plaats te maken waar ‘de zachte krachten zeker zullen winnen in het eind’.

‘Zachte krachten zullen zeker overwinnen in het eind’ … woorden van onze grote dichter Henriëtte Roland Holst. Woorden die raken aan het Pinksterlied dat gezongen gaat worden bij het klaarmaken van de Tafel: ‘Veni Sancte Spiritus’, een lied waarin God de ‘zachte gastheer van onze ziel’ wordt genoemd.

Zachte krachten … drie keer een pleidooi voor zachtheid. In het eeuwenoude gregoriaanse lied, in het gedicht van Henriëtte Roland Holst en in de huwelijkspreek van de Afro Amerikaanse bisschop Michael Curry.
‘Zachte krachten zullen winnen in het eind’ … zullen wij die boodschap meenemen als wij straks deze kerk verlaten en een zonnige dag tegemoet gaan.

We zullen vast niet enthousiast zingend naar buiten rennen om op het plein hier op De Schans God te danken voor de Geest van Jezus. Zo zijn wij nu eenmaal niet geschapen. Maar we voelen het wel: Gods geest waait over de aarde en in zijn naam gebeuren vele wonderlijke dingen.
Amen.

Thea van Blitterswijk, Participant Norbertijnen