28 maart 2016: Tweede Paasdag

Handelingen 2,14.22-32 en Matteüs 28,8-15, C-Jaar

VERKONDIGING

Er zijn niet zo heel veel plaatsen op de wereld waar mensen op deze maandag in kerken samenkomen om Pasen te vieren.
Tweede Paasdag is typisch zo’n dag in de Nederlandse traditie.
Maar ook een dag die wel heel indringend van karakter is veranderd. De dag van de meubelboulevards en de autoshow; de dag waarop de commercie haar intrede heeft gedaan alsof wij een nieuwe god  op de troon hebben gezet.

En toen wij in de afgelopen weken kennis namen van de resultaten van het onderzoek God in Nederland, werd dat beeld nog maar eens bevestigd. Een onderzoek met opmerkelijke uitkomsten.
Maar ook resultaten waaraan je wel moet twijfelen. Er wordt immers nauwelijks aandacht besteed aan de vraag hoe mensen die staan op andere religieuze grond hun geloof beleven en in praktijk brengen.

Pasen, meteen ook zo’n feest waarvan velen de betekenis helemaal verloren zijn. Zo vertelde een jongetje van vijf jaar in de afgelopen week dat met Pasen de paashaas heeft gezorgd dat Jezus is opgestaan.
Daar zit je dan met een glimlach, maar ook met open mond van verbazing naar te luisteren, zei de moeder van dat kereltje …

Pasen, dit jaar een feest  met een bijzondere lading, onze wereld houdt ons immers sterk bezig. We zagen momenten van ontzetting en verwarring, momenten van intens meeleven met de slachtoffers van de waanzinnigen die het leven moe, tientallen mensen in Brussel met zich meenamen in de dood. Dat nieuws  uit Brussel overschaduwde ander nieuws, over zelfmoordaanslagen in de afgelopen dagen: hoe bij een speeltuintje in Pakistan 65 mensen met kinderen de dood vonden, hoe in een voetbalstadion in Irak 41 mensen werden gedood en hoe vele, vele honderden mensen zwaar gewond in ziekenhuizen behandeld worden.

Zonder aanzien des persoons … moslims, christenen, hindoes, niet-gelovigen. De daders en de mensen die hen opzwepen hebben maar een doel en kennen maar één weg: dood en verderf zaaien, angst en onrust.
Het doet zich vandaag voor, maar ook in het verleden.

Zo werden twintig jaar geleden in het Algerijnse dorpje Tibhirine 7 monniken vermoord door terroristen. Broeder Christian de Chergé, prior van de trappistengemeenschap daar, schreef in zijn testament dat hij bang was en vreesde voor het tomeloos fundamentalistisch geweld dat in zijn land was losgebarsten.
Bang ook omdat hij, als oprecht gelovig mens, weigerde te aanvaarden dat mensen die, zoals hij dat noemde, langs een andere weg God zochten, gelovige moslims, verantwoordelijk werd gehouden voor dat geweld. Hij gruwde van het idee dat zijn gelovige mededorpelingen zouden worden aangeklaagd voor zijn dood.

Zijn respect voor de moslimgelovigen was groot, dat had hij met de paplepel ingegoten gekregen. Hij kon en wilde niet aanvaarden dat de vredelievende islam door een waanzinnige karikatuur zou worden onderuit gehaald.

In tijden als deze en wel heel bijzonder in deze paastijd klinkt dat woord ook tot ons: onze wereld zal zich niet laten lamleggen door angst.

Wij laten zien dat wij verder willen leven, een wereld blijven bouwen op grondslagen van humaniteit en joodse, christelijke en islamitische barmhartigheid. Een Paaswereld bouwen waarin wij ons geloof uitspreken dat het Licht het lijden, het donker, het verdriet zal overwinnen.
“Wees niet bang”, zeggen wij tegen elkaar.

Wij laten ons niet afbrengen van ons voornemen om de weg in te slaan naar een wereld waarin barmhartigheid en mededogen het laatste woord hebben.
“Wees niet bang”, het zijn woorden die Mattheus ons laat horen uit de mond van Jezus vandaag. Woorden die hij spreekt tegen de vrouwen die als eersten aanvaarden dat hij werkelijk uit de dood is opgestaan.

De vrouwen die naar het graf trokken om te doen wat gedaan moet worden: de doden verzorgen. Niet in het graf, maar daarbuiten vinden zij hem, zij zien en geloven. Begrijpen onmiddellijk dat het Woord Waarheid is geworden: Het graf is leeg, de dood is overwonnen.

En Jezus stuurt hen terug naar de mannen die ergens angstig wachten op wat komen gaat … “Zeg tegen hen dat ze naar Galilea moeten gaan, daar zullen zij mij zien …”

Een geweldige horizon moet dat geweest zijn voor de vrouwen … een verademing: geen hemelhoge verhalen, maar wij keren terug naar de werkelijkheid van het leven vandaag, hier en nu, in hun tijd, in onze tijd.

Daar moet het Licht verspreid worden, Gods woord verteld.
“Wees niet bang” zegt Jezus tot de vrouwen, hou moed en ga verder met wat gedaan moet worden …
Amen.

Thea van Blitterswijk
Participant Norbertijnen