26 december 2014: Tweede kerstdag

Gezongen eerste lezing: Meisje van zestien van Huub Oosterhuis en Antoine Oomen en Matteüs 10,17-22, B-Jaar

VERKONDIGING

Tweede kerstdag, kerkelijk is deze dag ook een grote feestdag. Vandaag gedenken wij Sint Stefanus, de eerste martelaar van onze kerk. En daarmee zijn we dan ook alle romantiek voorbij.
Het kerstfeest vieren we rond de kerststal, God werd mens in onze wereld, maar als je daar met huid en haar in wilt geloven, dan betekent dat meteen ook dat er keuzes gemaakt moeten worden.
Keuzes die ook tot conflicten kunnen leiden.

Voor Stefanus was de consequentie van zijn keus een heel radicale. Zijn overtuiging, zijn geloof was niet zomaar een ingeving of een ondoordachte actie. Met argumenten probeerde hij zijn omgeving ervan te overtuigen dat de Mensenzoon naast God te vinden is.
Uitspraken die leidden tot steniging.

Als je ergens in gelooft, dan kan dat consequenties hebben. Je kunt er om worden gewaardeerd en bejubeld maar je kunt er ook om worden verketterd, verguisd, gestenigd …
We kennen ze wel, van die mensen, die trouw en oprecht getuigen van wat in het leven echt belangrijk voor hen is.

Een man, hij woont in een niet al te groot dorp en vertelt dat hij zich aanmeldde als vrijwilliger in een AZC. Het kost hem heel wat moeite om uit te leggen, waarom hij deze keus heeft gemaakt.
Een vrouw in een supermarkt, zij verdedigt al jarenlang, het recht van collega’s om een hoofddoekje te dragen. Lang niet altijd kan zij rekenen op begrip van de andere collega’s.

Deze week zagen velen van ons, en vaak met verbazing, hoe Paus Franciscus zich in heldere en klare taal richtte tot de top van onze kerk en de woorden die hij daarbij koos, zullen hem vast en zeker niet door iedereen in dank zijn afgenomen.
Gistermiddag stond hij, zoals wij hem kennen, in alle eenvoud gekleed, en vraagt om ons gebed voor grote wereldproblemen. Hij maakt heel subtiel keuzes, zoals waar hij spreekt over de christenen, die samen met mensen van andere etnische en religieuze groeperingen, leiden onder het geweld in Syrië en Irak.

Geen oproep tot verdeeldheid, maar een oproep tot respect voor de menselijke waardigheid waar gerechtigheid onder druk staat. Getuigen van dat waar je oprecht in wilt geloven, daar gaat het vandaag over, op deze tweede kerstdag.

Ons iets laten gezeggen door dat meisje van zestien, waar wij van zongen aan het begin van de woorddienst. Een meisje uit een gat als Nazareth, dat vraagt om één uur genade en waarheid. Een meisje dat leeft in een wereld waarin vervolging en tomeloos geweld door de leiders van het land aan de orde van de dag zijn. In haar ziel klinkt een stem die haar zegt dat de Eeuwige een nieuw begin en een nieuwe aarde zal scheppen. Een kind, nieuw leven, zal komen uit wat onvruchtbaar lijkt.
Het onmogelijke wordt mogelijk … een nieuwe dag breekt aan!!!

Om dat geloof uit te kunnen zingen, zijn getuigen nodig, mensen die blijven oproepen dat gerechtigheid en vrede geen luxe zijn, dat organisaties, dat de kerk zelf, zo ingericht moeten worden dat de beste garanties worden geboden, om menselijke waardigheid mogelijk te maken.
Dat wat niet kan, wat onmogelijk lijkt, aan het licht zal komen, dat een nieuwe morgen zal aanbreken.

Om die overtuiging, om dat geloof mag het gaan vandaag, Jezus waarschuwde er al voor … Loop niet als een mak schaap achter mij aan, maar denk na over de gevolgen die het kan hebben … Misschien valt jouw familie wel uit elkaar, misschien wordt je erom uitgelachen of is onbegrip je deel.
Maar als je echt zult getuigen dat God mens geworden is in onze wereld en dat de Mensenzoon naast God te vinden is … dan zul je leven, dan zal het licht voortduren, de nieuwe dag met jou zijn, en het woord zal geschieden!
Amen.

Thea van Blitterswijk, Norbertijns participant