24 december 2017: Kerstavond

Jesaja 9,1-3.5-6 en Lucas2,1-14, B-Jaar

VERKONDIGING

Er zijn woorden die je raken, en dat kan in heel kleine dingen zitten. Iemand die precies aanvoelt welke gedachten door je heen gaan, een wens op een kerstkaart die het gewone overstijgt en soms wel heel persoonlijk is.
Een gedicht, een lied, een mooie tekst of bemoedigende woorden van de leider van een organisatie waar je deel van uit maakt.

Vanavond zijn wij met velen naar hier gekomen om ons te laten raken door het gebeuren rond de kerststal. Een verhaal dat ons eigen verhaal zou kunnen zijn, als ons leven zich zou afspelen in een land waar wij ons leven niet veilig zijn.

Kijk eens rond in die stal, een man en een vrouw, zwanger van hun eerste kindje, zoeken onderdak en vinden dat uiteindelijk onder in een gure hut. De man moet zijn werkplaats, zijn meubelwinkel achterlaten en maar hopen dat hij het allemaal weer in orde aantreft.
De vrouw, heel jong nog, moet hoogzwanger op reis, zonder familie in de buurt, zonder uitzicht op behoorlijke verzorging. En dat allemaal omdat de wereldleiders van die tijd, hebben gekozen voor onmenselijke maatregelen, die een heel volk van huis en haard verdrijven.

Een verhaal van alle dag, maar ook een verhaal dat ons terugroept naar onszelf, naar ons verlangen om dicht bij elkaar te zijn, ons verlangen naar veiligheid en een wereld waarin wij rechtop kunnen staan en stralende mensen zijn.
Een wereld waarin mensen in alle opzichten tot hun recht kunnen komen.

Het hele jaar door worden wij omringd door belangrijke thema’s die het leven mooi maken: Zorg voor onze gezondheid, sport en fysiotherapie, recht op goed onderwijs. We genieten van muziek, een goed boek, een kunstwerk, een goede film of theater.

Tegelijk bestookt de wereld ons met grote vragen. Deze week konden wij kijken naar twee documentaires opgenomen in Syrië. In het spoor van IS door de inspirerende filmmaker Cinan Chan. We zagen de gevolgen van waanzin waarin mensen niet langer als mens worden gezien, maar zijn overgeleverd aan de waan van de dag. Waanzin waarin een kind van 12 voordoet hoe het eraan toegaat als mensen worden onthoofd en alle respect voor levenden en doden ver weg lijkt.
Op televisie zien we Serious Request, een programma dat onze aandacht vraagt voor gezinnen die door oorlog en geweld niet meer bij elkaar zijn.

Hier in ons eigen Ronde Tafelhuis, komen die werelden heel dichtbij. Wij ontmoeten ze, mensen, als vluchteling gekomen, huis, haard en bedrijf achtergelaten op zoek naar een veilig heenkomen.
Zij wonen onder ons, in de Rubinsteinstraat, de Haydnstraat, de Haendellaan.
Zij haalden het, zij ontkwamen uit de mensonwaardige vluchtelingenkampen op Lesbos of in de Libanon. Of uit de containers in Libië waar Eritrese jongeren huiverend over vertellen.
Zij vertellen ons de verhalen van hun kinderen, hun vader, hun broer die in de vlucht zijn achtergebleven in Turkije, in Sudan, in Israël en wachten wanhopig op toestemming van overheden om ze terug te kunnen zien, hier in ons land of waar dan ook.

En dan is het aan ons om dat gebeuren in die stal een plaats te geven. Het dwingt ons om na te denken over andere vragen: Waar staan wij zelf? Wat drijft mij en houdt mij gaande? En hoe raakt dat eeuwenoude verhaal mijn leven?

Een kind, kwetsbaar en teer, komt ter wereld en roept blijdschap op. Een kind met een verleden van nog maar een paar uur oud strekt open en ontvankelijk de handjes uit naar herders, de rechtelozen van die dagen.
Gods belofte aan de wereld is waar geworden!!!
Herders, sterke mannen, uit een volk dat leeft in duisternis. Nieuw licht schijnt op hun leven, licht dat zij zien in die stal

Want, zo spreekt de profeet Jesaja … De Eeuwige heeft het volk weer groot gemaakt en diepe vreugde gegeven, zij zullen jubelen van blijdschap, het juk dat hen klein hield haalt hij neer.

Geloof het of niet, deze God van recht en gerechtigheid is onder mensen komen wonen. Niet in een tent, in een tabernakel of in een kerk wil Hij wonen, maar midden onder ons …
Laat zijn leven ons leren dat de hele mensheid kan leven in een nieuw licht, hopend op een toekomst waar mensen elkaar als gelijkwaardig tegemoet treden, opdat ieder van ons in waardigheid kan leven.

Nog altijd wonen er mensen naast ons die ongelijke kansen hebben op onderwijs of zorg, mensen die laaggeletterd zijn, die geen toegang hebben tot de arbeidsmarkt. Nog altijd wachten mensen in overvolle vluchtelingenkampen op een kans hun leven te vervolgen.

Het kind in die stal, herinnert ons aan de aanwezigheid van God in ons leven. Ieder jaar opnieuw willen wij luisteren naar dat verhaal.

God is opnieuw geboren in een stal, wij willen ons laten raken door dat gebeuren.

Herders zien nieuw Licht en engelen zingen een lied dat nog altijd een gevoelige snaar weet te raken:
“Eer aan God … en vrede op aarde voor alle mensen die hij liefheeft.”
Amen.

Thea van Blitterswijk, participant Norbertijnen