23 en 24 november 2019: Christus Koning

Een verhaal gekozen voor deze dag en Lucas 23,35-43, C-Jaar

EERSTE LEZING

Er was eens een groot amfitheater, met daarin duizend toeschouwers.
Op een avond, in het licht van de felle schijnwerpers,
staat daar plots een jongen in het midden van het podium.
Hij strijkt één lucifer aan. “Kun je het zien?” roept hij.
Maar bijna niemand van die duizend toeschouwers ziet iets. En lachen dat ze doen.
“Doof nu even alle lichten,” vraagt de jongen. Nu is het opeens pikdonker.
Dan strijkt hij opnieuw het lucifertje aan.

En vol verbazing zien ze het nu allemaal … dat piepkleine vlammetje.
“Neem alle lucifers en steek ieder van jullie eentje aan,” vraagt de jongen verder.
Zo doen ze.
En die duizenden kleine vlammetjes zetten het hele amfitheater in een zee van licht … net een grote zon waaraan iedereen zich voedt.
Een vuurpoel van enthousiasme. Een vuurpoel van goede initiatieven van geluk, van volharding, van goede moed.

VERKONDIGING

Vandaag, de laatste zondag van het kerkelijk jaar, vieren we het feest van Christus Koning. Nog geen 100 jaar geleden, in 1925 werd het ingevoerd.
Een lastig thema … wilde Jezus dat wel, koning worden?
Vertellen de evangelies ons niet hoe Jezus tijdens zijn leven juist elk koningschap heeft ontweken en ontvlucht?

Het feest van Christus Koning … vandaag de laatste zondag van het Kerkelijk jaar. Volgende week de eerste zondag van de Advent.
Maar nu eerst Christus Koning, een feest dat soms moeilijk aan te voelen is, maar het wordt al een stuk gemakkelijker als wij het koningschap van Jezus, willen zien als een spannende uitdaging.
God wil mensen immers omhoogtillen en tot leven laten komen.
En in Jezus laat hij zien dat dat kan gebeuren overal waar mensen zich inzetten voor elkaar, om deze wereld tot een nieuw koninkrijk te maken, waar een mentaliteit heerst van liefde, mildheid en vergevingsgezindheid en van inzet voor elkaar.

En daar staan we dan vandaag, op deze feestdag van Christus Koning. Hoe ziet dat er eigen lijk uit in onze tijd?
We zien een trend … voor alles en iedereen lijkt er wel een verkiezing, een prijs, een wedstrijd te winnen.
Voor de beste organisatie, de mooiste muziek, de grootste artiest, de snelste sportman- of vrouw, de beste taartenbakker, de slimste politicus, de beste dirigent, u mag zelf het rijtje aanvullen.
En wij, wij kunnen ze volgen … in spraakmakende programma’s of in de krant. Een vakjury en vaak ook een publieksjury vertellen ons wie de prijs gaat winnen.

Soms vraag je je af voor wie die prijzen en titels eigenlijk zijn bedoeld: voor de omroep of organisatie die daar veel geld mee verdient of in het belang van kandidaat die zich tot in de puntjes voorbereid.
De beste, de belangrijkste, de meest invloedrijke zijn en dan op een troon gezet worden.
Een verlangen dat overal klinkt en heel menselijk lijkt.
Als iemand zich ergens voor inzet, dan weet je je bevestigd en erkend immers.

Die behoefte aan bevestiging ontstaat al heel vroeg, ieder kind verlangt er intens naar om door vader of moeder gezien te worden en het helpt in de ontwikkeling om de mens te worden die je ten diepste bent.
Ook leidinggevenden in organisaties weten hoe belangrijk het is om mensen tot hun recht te laten komen en waar dat niet gebeurt haken velen teleurgesteld af.

Maar vandaag gaat het toch echt over iets anders. Wij vieren het feest van Christus Koning, een feest dat zo’n 100 jaar geleden werd ingesteld met de bedoeling om de kerk opnieuw in het licht te zetten.
Ook in onze tijd is dat meer dan nodig.
We kunnen ons er immers flink aan storen als onze kerk klein wordt gemaakt, uitsluitend gekoppeld aan schandalen en misbruik of aan een groot instituut ver weg in Rome dat keuzes maakt die soms niet van deze tijd lijken.
Mensen keren zich af van een kerk die terugvalt achter uiterlijk vertoon, regels en voorschriften die door velen niet meer worden herkend en al helemaal niet erkend.

Maar soms kunnen wij het wel van de daken schreeuwen: kijk eens om je heen en zie wat een geweldige dingen in onze kerken gebeuren.
Mensen komen samen, laten zich inspireren om gemeenschap te zijn, vormen een sociaal verband waar mensen naar elkaar omzien en elkaar bemoedigen.
Een gemeenschap van gelovige mensen die voorbijgaan aan uiterlijk vertoon en ervoor kiezen om de grote man uit Nazareth, Gods Zoon, op de troon te zetten en te verheffen.

Mensen die in zijn spoor willen gaan en zichzelf in dienst stellen om Gods Rijk dichterbij te brengen. Mensen die onze wereld een stukje beter willen maken. Koninklijke mensen zijn dat, mensen die in het feest van Christus Koning niet een triomfantelijke Christus zien, maar Gods Zoon, die koos voor een andere weg dan de koninkrijken in zijn tijd.
Harten veroveren, voor mensen opkomen, niemand minachten. Geen mens teveel of te min laten zijn … dat is de weg van zijn Koninkrijk.

Goede woorden spreken en met elkaar in gesprek gaan, zonder veroordelingen en makkelijke oplossingen … geen eenmalige schittering, maar ook in onze parochie gaat dat meestal met een enorme trouw en volharding gepaard.

In de eerste lezing hoorden wij een verhaal over kleine vuurtjes die oplichten in het donker, helemaal alleen doen zij niet veel, gebeurt er maar weinig, maar met elkaar zetten zij de hele wereld in het licht. Vele kleine vlammetjes zijn immers als een grote zon waaraan iedereen zich voedt.
Bemoedigend, want los van elkaar stelt het allemaal niet zoveel voor, maar vele vlammetjes staan voor goede initiatieven, voor geluk, volharding en goede moed.
Een Koninklijke weg is een weg waarbij iedere stap die wij zetten wordt verlicht door duizenden kleine vlammetjes!

Vandaag staan wij op deze feestdag van Christus Koning stil bij al die mensen die als vlammen zijn in onze parochie. Mensen die de schouders eronder zetten, die het licht maken voor elkaar.
Vandaag zetten wij de schijnwerpers op enkele van die mensen, niet omdat zij de beste, de leukste of de mooiste zijn, want dat zijn zij allemaal, stuk voor stuk op de eigen manier.
Vandaag gaan de schijnwerpers aan voor 4 mensen, die zich al vele jaren, trouw en buitengewoon betrokken inzetten voor onze parochie, en voor ieder die daar deel van uitmaakt.

Henk en Irene Boers

Henk is wat je kunt noemen ‘een van de gezichten van de Mariakerk’. Al jarenlang is hij koster in de weekenden, maar is op de achtergrond ook verantwoordelijk voor het beheer van de Mariakerk. Een taak die hij met collega John nauwgezet en trouw vervult. Op de achtergrond is Henk een van de mensen die kaarsen bestelt, hosties regelt, zorgt dat licht en verwarming het blijven doen en nog veel meer.

Onlangs liet Henk zijn echtgenote Irene via het programma Koffietijd een bloemetje bezorgen bij gelegenheid van hun 55-jarig huwelijk. Trots vertelde hij over alle inzet van Irene en de manier waarop zij het bloemetje in ontvangst had genomen. Irene is voor velen in de parochie een bekend gezicht. Samen met de andere vrijwilligers bezorgt zij bloemetjes bij zieke wijkbewoners en neemt altijd tijd om te luisteren naar verhalen die haar worden toevertrouwd.

Samen maakten zij jarenlang deel uit van de werkgroep Huwelijksvoorbereiding en ontvingen aanstaande echtparen thuis om met hen in gesprek te gaan over de extra dimensie die de kerkelijke inzegening kan bieden in een relatie.

Frans Kwantes 25 jaar

Ook Frans en zijn echtgenote Marja maakten jarenlang deel uit van de werkgroep Huwelijksvoorbereiding. Een werkgroep die indertijd werd begeleid door Harrie van den Berg; de leden van die geweldige groep getuigen nog altijd van de bijzondere inhoudelijke gesprekken die daar plaatsvonden.

Frans is indertijd via zijn schoonouders betrokken geraakt. Na zijn actieve dagelijkse werk zien we hem nu op verschillende gebieden veel energie en inzet geven aan vrijwilligerswerk in de parochie. Frans is na een zware periode in zijn gezin, meer betrokken geraakt bij de zorg voor ons kerkhof en treedt daar nu op als beheerder en contactpersoon. Zo ontmoet hij velen die een bezoek brengen aan het graf van een dierbare en is altijd beschikbaar voor een luisterend oor en een goed woord.

Behalve dat alles is Frans, als gepensioneerd grafisch ontwerper, ook verantwoordelijk voor ons nieuwe parochielogo, de vormgeving van Mooi Meegenomen en al het grafisch werk van onze parochie. In onze norbertijnenparochie ontvangen velen het tijdschrift Berne, een uitgave van de Abdij in Heeswijk. En ook daar is Frans verantwoordelijk voor de vormgeving.

Jan Kapitein 50 jaar

50 Jaar actief als vrijwilliger, Jan schrikt er zelf van ongetwijfeld. Een heel bijzonder jubileum dus, want al die jaren kunnen wij altijd een beroep op Jan doen. Al tijdens zijn bijzonder actief arbeidzaam leven, was Jan actief op meerdere terreinen. Zo zong hij bij het Mannenkoor van de oude Heikant, en zeer betrokken indertijd bij de Herderskerk en alles wat daarmee samenhing.

Bestuurlijk was er enorme inzet, eerst jarenlang als bestuurslid, later ook als penningmeester. Vanuit zijn bestuurlijke verantwoordelijkheid droeg Jan ook zorg voor de verzekeringen, was jarenlang lid van de Commissie Financiën en altijd beschikbaar en bereid om zijn steentje bij te dragen overal waar moest worden beslist over vraagstukken rondom het beheer van het onroerend goed van de parochie.

Zijn betrokkenheid bij de norbertijnen van onze parochie is groot en Jan is dan ook, samen met zijn vrouw Wil, lid van de Vrienden van Prémontré. Altijd tot iedere goede dienst bereid. Zo mag Jan zeker geschetst worden.

Dank jullie wel voor alle inzet!!!!
Amen.

Thea van Blitterswijk, participant Norbertijnen