19 en 20 oktober 2019: 29e Zondag door het jaar

Exodus 17,8-13 en Lucas 18,1-8, C-Jaar

VERKONDIGING

God luistert!

We worden weer meegenomen in het oude boek van de uittocht. Exodus verhaalt ons hoe Mozes met zijn volk onderweg is. Een volk, die mee gegaan uit dat verre land op weg naar het beloofde land. Het volk dat gelooft en twijfelt. Dat volk die soms geen volk Gods meer willen zijn.
Mozes die als vertaler van de Heer de 10 basisregels brengt. Dit is de weg waarlangs een volk moet leven. Dat we niet doodslaan! Dat we wat van een ander is van een ander laten. Dat wij buigen voor hen die ons het leven gegeven hebben. Dat je in de liefde respect hebt voor de ander. 10 basisregels voor het leven. Dat jij weet dat ik jouw God ben is voor Hem de eerste.

Met deze bagage zijn ze onderweg. Ze worden aangevallen in de rug. Vrouwen en kinderen zijn de eerste slachtoffers en Mozes zegt: Maak je klaar, kies jouw strijders Joshua en vecht. Mozes neemt plaats op de berg. Met opgeheven armen volgt hij de strijd. Opgeheven armen als teken dat die God bij hen is. De strijders voelen dat ook zo. Laat hij ze zakken dan veranderd de strijd. Maar zijn ze opgeheven dat weten ze; “we kunnen dit winnen”. God is met hun maar ze moeten er wel iets voor doen.

In het evangelieverhaal van Lucas horen wij het verhaal van de rechter en de weduwe. De rechter die niets heeft met God of met deze vrouw. Maar wel met zichzelf. Hij wil zijn gezicht redden en doet een uitspraak omdat het anders verkeerd zou kunnen uitpakken voor hem zelf.
Jezus zegt dan tegen zijn toehoorders als deze man het al doet waarom zou onze God dan niet bewegen als gelovigen hem iets vragen?
Dat is weer een prachtige uitspraak over onze God.
Waarom zou Hij niet geven?

Voor ons mensen weer een moeilijk iets. Vertrouwen hebben in die God van ons mensen. Vertrouwen hebben dat wanneer wij Hem iets vragen hij ons zal horen. Niet als een tovenarij, nee een vraag waar ook ik zelf aan het werk moet.
Wij kunnen niet achteruit leunen en wat roepen. Nee wij moeten werken!
Bidden en doen.

We mogen vertrouwen op die God van ons. Die God die er altijd is voor ons mensen. Die God tot wie wij ons kunnen richten. Bidden, alleen of gezamenlijk. Met woorden, zonder woorden. Een klein gebed, In de naam van de Vader Zoon en Heilige Geest of in de oude taal van het Latijn Pater Noster. Onze Vader.

Bidden vraagt aan ons dat wij in actie komen. Het is een actieve handeling. Het is bewust in verbinding gaan met Hem die wij niet zien, die wij niet kennen. Tenminste dat denken veel mensen maar toch maken wij het mee dat die God van ons voelbaar is. Wij hebben een viering met 10 tot 15 mensen. Eén van ons heeft net een groot verlies geleden, we weten het allemaal. En dan geven wij elkaar de vredeswens. De groep staat op en ontmoet elkaar. Geven elkaar een hand, sommige geven elkaar een kus, ontmoeten elkaar allemaal. Ook diegene met dat grote verlies. En wij, God en mensen, ontmoeten elkaar. Geven elkaar weer kracht om door te gaan, om te blijven staan. Tranen gaan niet weg, pijn van het gemis worden niet minder maar het gevoel van geborgen zijn is weer groter geworden. Die 2 vingers op onze schouders ze zijn weer voelbaar. God is thuis.

“God luistert!” heb ik aan deze woorden van verkondiging mee gegeven. Die Man, die Vrouw, die God van mensen waar van niemand weet hoe hij er uit ziet. Waarvan niemand weet wat haar geslacht is. Die God van mensen die heeft gezegd tegen Mozes. Dit zijn mijn ideeën van hoe het zou moeten zijn op aarde. En die heeft aangegeven dat Liefde zijn eerste gebod is. Het lijkt voor veel mensen een ver van mijn bed gebeuren. Een God van mensen!
En toch geloven wij, u en ik!
Zijn wij domme mensen, zijn wij hulpeloze mensen, zijn wij de losers van deze maatschappij? Nee, dat zijn wij niet. Wij zijn gelovers. Wij zijn mensen die durven te blijven staan. Die kiezen voor een ander, die weten dat er een ander is. Die zich durven overgeven aan dat wat groter is dan ons hoofd kan bedenken. Die vertrouwen op hun hart waar hun geloof genesteld is.

Godsmensen die woordenloos kunnen spreken, die woordenloos kunnen verstaan.
Want God luistert altijd.

Amen.

Jan Claassen, participant Norbertijnen