25 en 26 augustus 2018: 21e zondag door het jaar

Jozua 24,1-2a.15-17.18b en Johannes 6,60-69, B-Jaar

VERKONDIGING

Je zult moeten kiezen!
Zo horen we vandaag Jozua zeggen tegen de mensen die hij bij elkaar heeft geroepen bij Sichem, een heilige plaats waar Abraham een altaar bouwde.
Kiezen! Kiezen tussen de Ene en Eeuwige God van Israël en de goden van de oude volkeren. En het verzamelde volk spreekt zich uit voor de Ene en Eeuwige God van Israël.

“Je zult moeten kiezen!” zegt Jezus tegen zijn leerlingen. Zo vertelt Johannes ons.
Kiezen tussen de Geest en het Lichaam, kiezen tussen in mij geloven of achter anderen aanlopen.
God brengt ons eeuwig leven, het enige dat van jullie wordt gevraagd is dat je in mij wilt geloven.
Het is geen makkelijke boodschap en het gevolg is dan ook dat mensen die het allemaal maar moeilijk kunnen begrijpen, de mensen die nog vast zitten in oude denkbeelden en zich niet durven losmaken, de benen nemen en weglopen.

Kiezen … je moet kiezen. Steeds opnieuw kiezen …
De verhalen die wij vandaag horen zijn eeuwenoude getuigenissen van mensen die, net als wij, voor grote keuzes staan.
En wij maar denken dat het zo verbonden is aan onze tijd … keuzes moeten maken. Je leert het al vroeg op school … dat je moet kiezen, en ook in werksituaties …
En kiezen tussen het ene merk wasmachine of het andere, de ene telefoonprovider of de andere, de ene ziektekostenverzekering of de andere.
Materiële keuzes, maar ze zijn al ingewikkeld genoeg.

Net als in de oude tijden moeten we nu ook keuzes maken tussen veel meer fundamentele zaken, keuzes maken die ons hart raken:
Welke opleiding kiezen wij voor de toekomst van onze kinderen?
Verwelkomen wij een vluchtelingengezin uit Syrië in onze wijk of niet?
Laten we onze kinderen inenten tegen levensbedreigende ziekten of niet?
Wil ik na mijn dood mijn organen afstaan voor transplantatie? Moeten wij allemaal DNA afstaan of niet?
Mag ik zelf kiezen wanneer mijn levenseinde komt of niet?
Vragen als deze gaan over leven en dood, over de manier waarop we in het leven willen staan, met elkaar omgaan.

De lezingen van vandaag leggen ons nog een hele andere vraag voor, een vraag die gaat over de grond waarop wij staan, over de bron waaruit wij willen drinken, het voedsel voor onze Geest waarmee wij stappen willen zetten naar Gods eeuwige licht.
Niet voor niets doet het sommige mensen veel pijn als zij zien dat velen afhaken omdat door wetenschap en techniek alles maakbaar lijkt te zijn.
Dat wij God niet meer nodig hebben in ons leven.

En dan zijn er nog de stemmen van mensen die zeggen:
Neem je leven in je eigen hand, je kunt alleen maar op jezelf vertrouwen en anderen houden ons voor: Durf jezelf over te geven aan een ideologie, er zijn genoeg mensen die jou raad kunnen geven over de aanpak in je leven.
Misschien ligt de waarheid wel ergens in het midden … is het goed om te luisteren naar onze intuïtie en naar de stem van ons hart, maar we hebben ons verstand niet voor niets gekregen. Als we erin slagen om hoofd en hart op elkaar te betrekken, met elkaar in gesprek te brengen, zullen we dan ons leven ook niet in Gods hand leggen?
Is God niet onze oorsprong én onze bestemming zoals Johannes het Jezus laat zeggen?

Kiezen betekent vertrouwen.
Als je je niet durft over te geven in vertrouwen, dan word je halsstarrig en klamp je je vast aan regeltjes.
Als je kiest in vertrouwen dat je de goede keus zult maken, dan loop je een beetje risico. Risico dat het fout gaat, maar meestal is de kans veel groter dat je de goede kant op kunt.
Mensen kiezen en geven hun baan in het zakenleven op om zich in te zetten om armoede te bestrijden in de wijken van onze stad of voor wijkbewoners elders in de wereld.
Mensen gaan in gesprek met hangjongeren, zetten zich in om kinderen te beschermen.
Mensen die op bezoek gaan bij eenzame ouderen of zieke mensen onder hun hoede nemen.

Zij zijn het die niet weglopen van de stem die hun roept om een nieuwe wereld te scheppen. En al duurt het lang … zij zullen het winnen.
Een nieuwe wereld scheppen, een nieuw begin maken.

Vorig jaar maakten wij een keus in onze parochie en hingen het doek op boven het altaar: ‘Wij durven het aan!’
Wat het jaar zou brengen konden wij toen niet overzien.
Volgende week start ons nieuwe pastoraal jaar en we kozen een nieuw thema: ‘Zie, ik ga iets nieuws beginnen … ’.
In dat vertrouwen gaan we met elkaar verder op weg, dat is een keus, we lopen er niet voor weg!
Amen.

Thea van Blitterswijk, participant Norbertijnen