2 en 3 juni 2018: Sacramentsdag

Exodus 24,3-8 en Marcus 14,12-16.22-26, B-Jaar

VERKONDIGING

Soms hebben wij van die bijzonder ervaringen. Je ontmoet iemand en nog voor je een woord met elkaar gewisseld hebt, voel je verwantschap. Zo’n spontane verwantschap kan uitlopen op vriendschap en die vriendschap wordt vaak bezegeld door samen iets te gaan eten of drinken.
Ook tussen volken worden verbonden gesloten. Meestal gaat dat tegenwoordig zo dat wat men overeengekomen is, op papier wordt gezet. Plechtig wordt dan zo’n document door de leiders ondertekend. Na de ondertekening geven de ondertekenaars de hand en daarna volgt dan over het algemeen het heffen van het glas en gaan delegaties met elkaar aan tafel.

In de eerste lezing van vandaag doet Mozes hetzelfde. Mozes leest het volk de 10 geboden voor, die eens door God op stenen tafelen waren gezet. En Mozes zegt tot het volk: ‘als jullie trouw zijn aan deze leefregels, zal God trouw zijn aan jullie.’ Dit verbond bezegelt Mozes vervolgens met het bloed van een geofferd dier. Terwijl het volk met bloed besprekend wordt zegt hij daarbij: ‘dit is het bloed van het verbond tussen God en jullie. Houd je aan deze leefregels en je blijft vrienden voor het leven’. God en het volk werden zo bloedverwanten.

Zo voelt Jezus nadrukkelijk diepe verwantschap met God. Jezus laat zijn zorg en aandacht uitgaan naar mensen die bijzondere aandacht genieten bij God. Mensen die aan de kant worden geschoven. Je zou kunnen zeggen dat hij levend brood is voor mensen die hongeren naar mens – zijn; Hij is levend water voor mensen die dorsten naar vrede en geluk; Hij geeft stommen een stem; Hij geeft blinden nieuwe ogen; Hij geeft lammen kracht in hun benen om hun levensweg te kunnen vervolgen.
Jezus geeft zich helemaal aan mensen. Hij geeft zich weg en is dienstbaar tot het uiterste, opdat anderen tot leven kunnen komen.

De keuze die Jezus maakt om het verbond met God, het verbond met de minsten, na te komen kost Hem zijn leven. Blijkbaar voelden Godsdienstige leiders zich door Jezus bedreigd vanwege zijn ruimhartige wijze van omgaan met geboden en verboden. Maar door zo op te treden, heeft Jezus veel mensen juist nieuw leven gegeven. Velen waren ‘weg’ van Hem. En uitgerekend toen Jezus de bui zag hangen, toen de situatie voor Jezus penibel werd, heeft hij zijn leerlingen uitgenodigd om samen met Hem aan tafel te gaan. Je zou kunnen zeggen dat Jezus samen met zijn leerlingen het verbond met God als het ware opnieuw wilde bevestigen.

En wat doen wij mensen als we bijzondere momenten willen herdenken, als we jubilea van relaties of vriendschappen herdenken: we bouwen een feestje, we nodigen uit voor een drankje en een hapje.
Om dat oude verbond te herdenken en hernieuwen deed Jezus ook zo: Hij nam  brood en beker en hij brak het brood. Jezus was levend brood geweest voor hen die hunkerden naar nieuw leven. Van het gebroken brood zei Hij tot zijn leerlingen: ‘Dit ben ik, dit is mijn leven. Zo moeten jullie ook doen’.
Hij nam de beker, gaf hem aan zijn leerlingen. En Hij zei: ‘Dit is mijn bloed, het bloed van het nieuwe verbond, dit is mijn leven. Als je uit de beker drinkt word je mijn bloedverwant en verbind je je ertoe te doen zoals ik heb gedaan’.

Aan tafel gaan met elkaar, de maaltijd delen en het glas met elkaar drinken doe je niet maar, het is een bezegeling van een opgebouwde relatie. Je bent uitgenodigd voor de tafel omdat je iets hebt met hem of haar die het op prijs stelt dat je mee aan tafel gaat.
Als wij vandaag zijn brood delen, verbinden wij ons aan de opdracht de honger van mensen naar geluk te stillen. Als wij vandaag drinken uit de beker, verbinden wij ons aan de opdracht de dorst te lessen van mensen die dorsten naar een menswaardig bestaan. Zo worden wij vandaag geroepen: opgeroepen om ons toe te keren naar de mensen die minder hebben dan wij.

Het vieren van Sacramentsdag kan voor ons misschien een goed moment zijn om weer eens nadrukkelijk stil te staan bij de ware en diepere betekenis en tevens onszelf de vraag te stellen of we buiten de kerk waarmaken wat we binnen de kerk onder tekenen beleven. Eerbied voor het sacrament van de eucharistie en zorg voor de naaste: ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het wonder van het gedeelde brood is de droom van Jezus, dat laatste gebaar, het teken van die laatste avond: Dit brood en deze beker, gedeeld, ben ik ten voeten uit. En ik vraag jullie te doen wat ik heb voorgedaan: je brood delen is vermenigvuldigen van geluk.
Amen.

Denis Hendrickx o. praem
Abt van Berne