28 mei 2018: Afscheid Wim Manders, Abdijkerk Heeswijk

WAT WOORDEN

Ontelbare keren heeft Wim de weg afgelegd van Tilburg naar Heeswijk en terug. Bij allerlei gelegenheden. Bij vreugdevolle en droeve gebeurtenissen. Voor bestuurlijke samenkomsten of voor redactiebijeenkomsten van het blad ‘Berne’ dat hem de jaren door zo dierbaar was gebleven.
Vandaag werd de afstand door het Brabantse land voor de laatste keer door hem afgelegd. Met velen hebben we hem teruggebracht naar deze plaats van het begin.

Letterlijk geldt dat voor hem: nog geen kilometer hier vandaan, onder de rook van de abdij, weliswaar niet in Heeswijk maar in Dinther werd hij geboren in 1931.
Hier tegenover volgde hij zijn middelbare schoolopleiding aan het toen nog geheten Gymnasium St. Norbertus. Het was de bedoeling dat hij daaraan vele jaren verbonden zou worden als leraar. Met het oog daarop begon hij er aan om zich te bekwamen in de Franse taal. Enkele jaren maar was hij als docent, surveillant en geestelijk begeleider aan de school en het internaat verbonden. Zijn toekomst bleek uiteindelijk elders te liggen. Hij kreeg de opdracht een Norbertijns Studiehuis in Tilburg te beginnen, van waaruit studenten van het Heeswijkse gymnasium of van elders konden gaan studeren om in een later stadium een keuze te maken voor religieus, kerkelijk leven of anderszins. Die band tussen hem en zijn studenten is altijd gebleven en op de vrijdag voor Pinksteren – de jaarlijkse reünie – ontmoette Wim de meesten van hen, vanuit zijn ziekenhuisbed had hij voor ieder een warm woord.

Met de laatst overgebleven studenten trok hij eind zestiger jaren van het centrum van Tilburg naar Tilburg-Noord. Daar wachtte hem een nieuwe uitdaging waarvan hij onlangs nog aangaf: de gelukkigste jaren van mijn leven.

Vandaag keert hij terug naar de abdij waar hij is ingetreden: zijn abdij van Berne, zijn religieuze gemeenschap deel uitmakend van de wereldwijde orde van de volgelingen van Norbertus.
Hij voelde zich helemaal Norbertijn, hij geloofde in de spiritualiteit van het vita mixta: gemeenschappelijk leven en werken, binnen en vanuit een familiale structuur van concreet gemeenschapsleven. Aan dat ideaal bouwde hij voortdurend: de kleine gemeenschap van De Schans, de priore paroisse, zoals dat vanuit Frankrijk was overgewaaid. Hij leed er onder als binnen abdijverband wel eens laagdunkend werd neergekeken op de kleine gemeenschappen.

Hij was een ware ordes-ambassadeur. Met hem heb ik persoonlijk in de ruim 50 jaar dat we met elkaar zijn opgetrokken veel van die ervaringen mogen delen. Hij heeft mij de liefde voor de orde voorgehouden en bijgebracht. We attendeerden elkaar op speciale ordes aangelegenheden. Tot voor kort surfde hij via zijn tablet heel wat websites af van ordes huizen over de hele wereld. Wim hield van de orde.

Hier waar zijn religieuze leven begon laten we zijn dode lichaam achter. Hier leggen we hem neer te midden van de velen die hem zijn voorgegaan.

We lazen tijdens de afscheidsviering in Tilburg deze ochtend het verhaal van de weg naar Emmaüs, zoals opgeschreven door Lucas.
Met deze woorden in het achterhoofd willen wij uitspreken zoals Wim het ook zo vaak met zijn eigen woorden heeft verkondigd:

Blijf bij ons, Heer, spreek ons aan en leer ons luisteren naar elkaar.
Dan zullen wij U herkennen wanneer U zich tot ons wendt.
Blijf bij ons, Heer, neem deel aan ons leven en leer ons lief en leed delen met elkaar.
Dan zullen wij U herkennen bij het breken van het brood.
Blijf bij ons, Heer, schenk ons deel aan uw leven en leer ons geven aan wie tekortkomen.
Dan zal de wereld ons kennen aan het breken en delen.
Blijf bij ons, Heer, open onze oren en ogen en leer ons horen en zien met het hart.
Dan zullen wij U ontmoeten in hen die hulp behoeven.
Blijf bij ons, Heer, trek met ons mee en help ons elkaar vergezellen.
Dan zullen onze voeten licht worden op de weg van het leven.
Blijf bij ons, Heer, ga voor ons uit en leer ons anderen voorgaan.
Dan zullen meer mensen op weg durven gaan met U.
Dan zal de wereld delen in de verrijzenis van Jezus, uw Zoon, onze Heer.
Amen.

Denis Hendrickx o. praem
Abt van Berne