22 oktober 2017: Wereldmissiedag

Jesaja 45,1.4-6 en Matteüs 22,15-21, A-Jaar

VERKONDIGING

Goede zusters en broeders,

Het was in de twintiger jaren van de vorige eeuw. Pastoor Van de Veerdonk was hier pastoor van de Heikant. Zijn parochianen waren landbouwers en thuiswevers.

De pastoor had een groot oprecht hart voor de missie. Hij spoorde zichzelf en anderen aan om geld en zilverpapier te sparen voor de missie. Want die arme heidenen in die verre landen moesten bekeerd worden. Bekeerd tot de ene ware godsdienst. Zo dacht hij. Hij bewonderde de missionarissen, die vanuit de Heikant werkten in Indonesië, Brazilië en Afrika. Zelf had hij nog nooit zwarte of bruine mensen gezien. Hij kende ze alleen van de foto’s op de missiekalender.

Hij had ook grote waardering voor de Heikantse missionaris in Suriname, Peerke Donders. Hij liet de put restaureren, de kapel bouwen en het geboortehuis weer oprichten. Peerke was immers een voorbeeld voor de ware missie-geest.

En nu vandaag! Peerke Donders wordt nog steeds bewonderd. En wij spreken nog steeds over missie: over de missiemaand, vandaag Missiezondag. Maar ons denken is veranderd. Ons denken is geëvolueerd! Om het aan te geven!

De eerste brieven van Peerke gingen nog over aantallen bekeerlingen, over aantallen doopsels. Maar dat veranderde al heel snel. Hij schreef dan over zijn protest tegen de heren in Suriname, die ‘s avonds hun slaven afranselden. Het zijn mensen, geschapen naar Gods beeld en gelijkenis, en ze worden als vee behandeld. En toen hij pastoor was van de melaatsen vroeg hij niet of de zieke katholiek of moslim was, maar hij verzorgde ze allemaal, droeg ze allemaal, huilde en zong met hen allen. Want zo ging hij denken: allemaal mensen gemaakt naar Gods beeld en gelijkenis, allemaal kinderen van dezelfde God en Vader.

Het moet toen voor Peerke een grote verandering zijn geweest. God, niet alleen voor de katholieken maar God, Vader van alle mensenkinderen. En hij kreeg bewondering voor de wijze waarop die andersdenkenden met God en de schepping omgingen. Bekeren kwam niet meer op de eerste plaats, maar liever: vriendschap met hen sluiten, met hen in dialoog gaan, in gesprek gaan. En zo gingen vele missionarissen denken: je kunt beter vriendschap sluiten en samen met hen sta je sterker om de chaos in de wereld aan te pakken, om de wereld tot Gods Koninkrijk te maken.

Vandaag Missiezondag. Het evangelie vertelt van het valse spel van de Farizeeën. Ze willen Jezus erin laten lopen. Het gaat over belasting betalen aan de vreemde macht: de keizer. Jezus zegt: kijk goed naar de situatie waarin je verkeert, naar de wereld om je heen en naar de toestand van die wereld. En neem dan een goed besluit: gedraag je oprecht. De keizer staat op de munt. Hij is hier dus de baas. Geef hem, wat hem toekomt.

De missionarissen moesten zichzelf ook overwinnen. De andersdenkende mensen niet meteen claimen. Hen leren kennen, hun rijkdom ontdekken en samen Gods opdracht vervullen en de chaos bestrijden.

Missiezondag hier ter plaatse. De zwarte en de bruine mensen, die pastoor Van de Veerdonk alleen van de kalender kende, lopen hier rond, wonen hier, zijn onze stadsgenoten. En op enkele honderden meters hier vandaan staat zelfs een moskee.

Onze missieopdracht: dat gebeurt op geweldige wijze, in het Ronde Tafelhuis! Deze mensen ontvangen, ontmoeten, vrienden van hen worden. Profiteren van wat we gemeenschappelijk hebben. Waardering ook voor de verschillen. En dan vol overtuiging, trots op onze christelijke opdracht, geleerd van Jezus en gelezen in de Bijbel, samen met hen allen de droom realiseren! Een wereld zonder wapens, een wereld waarin men goed met de schepping omgaat, een wereld waarin jaloezie en hebberigheid plaatsmaken voor liefde.

In die liefde zullen we God ontmoeten, die met ons mee trekt, die met ons mee werkt, die onze tekorten vergeeft. Ik zeg dan maar: wat een taak, wat een werk om zo missionaris te zijn.

En tenslotte is er vandaag een bijzonder stukje van Gods schepping dat voor ons ligt. Burkina Faso, een erg arm land in West-Afrika. Grote gebieden worden getroffen door de gevolgen van de klimaatveranderingen. De armoe wordt steeds groter. Hen, arme mensen, christenen en moslims, willen we helpen in hun strijd voor een betere, een nieuwe wereld. Een wereld, waarin Gods Geest de chaos verdrijft. Uit solidariteit met deze mensen: ons gebed en een paar van onze centen.

In alle bescheidenheid zijn wij dan echte missionarissen.
Amen.

Wim Manders o.praem