23 juli 2017: 16e Zondag door het jaar

Wijsheid 12,13.16-19 en Matteüs 13,24-43, A-Jaar

VERKONDIGING

Goede zusters en broeders,

Iedere donderdagmorgen arriveren ze. De vrijwilligers, die voor onze tuinen zorgen.  En het eerste werk is: onkruid verwijderen. Zij dulden geen onkruid. De bloemen en planten en het gras moeten vrij zijn van onkruid. En iedereen zegt: het ziet er prachtig uit!

En dan het evangelie van vandaag: Jezus loopt door het Joodse land. Hij staat stil bij een korenveld en dan doet hij wat hij vaak doet: een verhaal vertellen, een gelijkenis vertellen. Waarschijnlijk denkt hij, dat de boodschap dan beter overkomt dan met geleerde woorden. Hoor Hem: het Rijk van God lijkt op een korenveld. Er is goed zaad gezaaid, maar helaas is er ook onkruid gezaaid en opgekomen. De knechten van de boer zeggen: zullen we het onkruid verwijderen? Neen, zegt de boer, laat ze samen opgroeien. De scheiding tussen goed en slecht komt later wel.

Blijkbaar duldt God geen scheiding tussen goed en slecht. Goed en slecht, laat ze samen op deze wereld. Je moet het kwade niet uitroeien. Geef goed en kwaad een kans. Het goede handhaaft zich wel. En God weet: het kwade kan veranderen. Niet van elkaar scheiden, niet de ene groep uitroeien en elimineren. Onze God, zo stond in de 1e lezing, onze God draagt zorg voor alles. Door zo te doen, worden de goede mensen vrienden van mensen en voor de slechte mensen is er de kans op inkeer en bekering. Aanvaard dat het zo is! Onze wereld een wereld van goede, rechtvaardige mensen en van slechteriken en zondaars.

In zo’n wereld staan wij, zusters en broeders. En met het geduld van God bewegen we ons in deze wereld en we laten ons inspireren door het verhaal, de gelijkenis bij het korenveld. Haal ze niet uit elkaar: het onkruid en de goede aarde. Haal ze niet uit elkaar.

Wat kunnen wij met het verhaal van Jezus, als wij zo rondkijken in de wereld om ons heen: dichtbij en veraf? Ik moet dan beginnen met een bekentenis. Ik denk zelf te staan aan de kant van het goede zaad. Misschien wat ijdel, want ik zie soms ook sporen van onkruid in mijn leven. Laat ik eens een paar voorbeelden geven.

Het probleem van de vrede, misschien een politiek probleem: de mensen zijn bang voor IS, die moeten worden uitgeroeid, vernietigd. Daarom meer wapens, meer uitgaven voor defensie. Maar met de verovering van Mosul etcetera ben je er niet. IS zit overal, kan zelfs in onze flats zitten. Daar zijn geen wapens voor. Trouwens, altijd hebben profeten en wijze mensen geleerd dat met wapens geen vrede tot stand komt. De vijand niet uitroeien, maar met eindeloos geduld de dialoog aangaan, een gebaar van liefde en vriendschap tonen. Dan moet het met Gods hulp mogelijk zijn om de IS-beweging van onkruid tot goed zaad te brengen. Waar geweld eindigt, begint de liefde. Deze spreuk hangt boven mijn bed.

Tilburg Noord, een gebied met een armoede-probleem en alle gevolgen van dien. Er zijn niet voldoende financiën om alle problemen op te lossen, zegt de regering. Maar als onze maatschappij het goed vindt dat een voetballer 71 miljoen per jaar verdient, en dat bestuurders enkele jaren na de crisis alweer indrukwekkende bonussen ontvangen, dan woekert het onkruid voort. Met eindeloos geduld zouden wij elkaar en de rijken moeten bewerken om solidair te zijn met de armen. Dan komt er geluk voor ieder.

In zoveel families komt het voor. Een van de kinderen komt niet thuis, heeft geen contact. Een kleinigheid is soms de aanleiding. Voor het oog van de mensen accepteren we de situatie, maar in ons hart wringt het soms. Zou, van daaruit, niet een poging tot contact kunnen komen, een vriendenhand, een gebaar van liefde? En als de 2 partijen weer bij elkaar zijn, is de vreugde groot. We kennen zoveel voorbeelden. En een familiediner van de EO is er niet voor nodig.

En dan onze gesprekken aan de keukentafel. Het wil maar niet ophouden. Bij ongeregeldheden zeggen: het zullen wel weer die zwarten zijn. Bij diefstal: het zal wel een buitenlander zijn. We houden maar niet op om bij negatieve zaken te veralgemeniseren en te werken met vooroordelen.

Neem de woorden mee uit het Boek van de Wijsheid. Gij God, behandelt ieder met zachtheid. Met veel zachtheid oordeelt U. Met veel goedertierenheid bestuurt gij ons.
Door zo te doen, hebt gij uw volk – dus ons – geleerd, dat de goede mens een vriend van de mensen is. Dat er een kans is op inkeer en verandering bij ieder die niet goed zit, die onkruid is. Het verhaal bij het korenveld is een verhaal van hoop. En hoop moet ons Christenen sieren.
Amen.

Wim Manders o.praem