24 december 2016: Kerstnacht

Jesaja 9,1-3.5-6 en Lucas 2,1-14, A-Jaar

VERKONDIGING

Hoe veel mensen zullen er vanavond, overal ter wereld, luisteren naar het verhaal van de geboorte van het kind in een stal in Bethlehem? In landen ver van hier waar het licht brandt? In landen waar het oorlog is? Op plaatsen waar mensen op het strand kerstfeest vieren?

Overal en altijd delen wij met elkaar, dat wij met Kerstmis de komst van het licht in onze wereld vieren. God is mens geworden, in een klein kind laat hij zich kennen.
En toen de engelen en herders weer huiswaarts keerden, toen in die stal dat Godskind werd gevonden, heeft God zijn glimlach gelegd over onze wereld.

Zojuist luisterden wij samen weer naar het verhaal van de geboorte van Jezus van Nazareth. Het wordt ons eigenlijk heel droog verteld. We horen weinig over de emoties van die nacht en al helemaal niets over een glimlach van God.
Lucas vertelt ons niets over de woede en wanhoop van de inwoners van het rijk toen ze op weg moesten naar de stad van hun voorouders voor een volkstelling.
Winkeltjes, timmerbedrijfjes, boerderijen en smederijen … ze moesten sluiten, want de keizer had een woest plan …
Lucas vertelt ons niets over mensen die er probeerden onderuit te komen en ergens onderdoken … maar we weten dat die er zeker geweest moeten zijn.
Hij vertelt ons niets over de angst van Maria, een jong meisje dat haar eerste weeën kreeg op de rug van een ezeltje of over een radeloze Jozef die geen plek kon vinden om te schuilen.
Hij vertelt ons niet over de opluchting die Maria en Jozef gevoeld moeten hebben toen zij een plaats vonden om te rusten. Over de intense blijdschap toen het kind geboren was en zoals wij in onze termen zeggen: “alles goed was gegaan …”

Misschien heeft Lucas juist met het weglaten van al die emoties laten zien dat het natuurlijk niet de bedoeling is, dat wij geloven dat dit allemaal letterlijk zo gebeurd is.
Nee, waar het Lucas om gaat, waar het al die mensen om gaat die ons hebben verteld over het leven van Jezus van Nazareth, een geschiedenis is over Gods omgang met mensen.

Mensen van lang geleden die ons vertellen hoe God zich kennen laat in een kind, hoe Gods glimlach de aarde verwarmt. Maar dat lachen verstomde al snel toen God zag hoe een radeloze vader zijn kinderen meenam in de dood. Toen Hij zag hoe in Berlijn en in de Jordaanse stad Karak angst, dood en woede gezaaid werd.
Gods glimlach verstomde toen hij al die gezinnen zag waar mensen elkaar niet meer zien staan, waar vader of moeder wordt neergehaald door een dodelijke ziekte.

Dan huilt de God in mensen heel intens maar in plaats van het kwetsbare te vernietigen, zijn er veel en veel meer mensen die het behoeden. Zoals de vader die zijn kindje in een draagzak heel behoedzaam meeneemt op een wandeling door het bos. Zoals de verzorgende in het verpleeghuis die met aandacht en warmte luistert naar de vraag van een oudere bewoner.
Zoals de leerkracht op een school die alles inzet om een leerling die thuis vastloopt te blijven begeleiden.

De wereld laat zich van haar beste kant zien. Waar jonge mensen zich als hulpverlener melden op eilanden waar mensen aanspoelen. Wijkbewoners zich ontfermen over een jongere uit Syrië of Eritrea.
Heel alleen in ons land … Als mensen een nieuwjaarsgroet de wereld insturen en telefoonkaarten aanbieden zodat dat kind van 16 naar haar moeder in Eritrea kan bellen.
De wereld laat zich van haar beste kant zien. Als in Breda duizenden mensen zich verzamelen die kindersterfte door een onnozele longontsteking willen voorkomen. Door geld te brengen, ingezameld met nagellakken of wat voor actie dan ook.
Op al die momenten dat God in mensen huilt, zijn er die berichten van mensen die opstaan om het goede te doen. Door al die mensen glimlacht God dankbaar naar zijn kinderen in de speelkamer van onze wereld.

Vannacht zijn wij dichter bij Gods glimlach dan ooit … Even vallen alle verschillen en scherpe kantjes weg. Even wil je wat troost en warmte geven aan iemand die ontroostbaar lijkt. Iemand die eenzaam is of ziek. Even laten wij ons opnemen in die alomvattende golf van vrede.
Vannacht horen al Gods kinderen erbij … van waar zij ook gekomen zijn.
Die glimlach van God is er al vannacht.
En dat houden wij graag vast, dan is Gods glimlach er morgen ook.
Ook al komen er weer nieuwe tranen, blijf er dan maar naar op zoek gaan …
En ontdek die glimlach voor uzelf.
Zalig Kerstfeest!

Thea van Blitterswijk, participant Norbertijnen