3 juli 2016: 14e Zondag door het jaar
Jesaja 66,10-14c en Lucas 10,1-12.17-20, C-Jaar
VERKONDIGING
Woorden over wat je allemaal mee zou kunnen nemen onderweg klinken uitgerekend in deze vakantieperiode als heel bekend. Wij Nederlanders staan er zelfs om bekend dat we wel heel veel meenemen en eerlijk gezegd betrap ik daar ook mijzelf op als ik de vakantiespullen bij elkaar zoek.
In het evangelie van vandaag zendt Jezus zijn leerlingen uit met heel speciale bagage. Jezus vindt dat mensen te veel gebonden zijn aan wetten en regels die anderen hen opleggen. God wil dat we vrije mensen zijn. En Jezus wil die boodschap van God graag verspreiden. Jezus wil meewerken aan het realiseren van het Rijk van God. Om die boodschap uit te dragen stuurt Hij zijn leerlingen op pad. Ze hoeven niet alleen te gaan. Wie immers alleen gaat is makkelijk kwetsbaar en raakt vlug ontmoedigd bij de minste of geringste tegenslag. Het getuigenis van Twee is meer waard dan van een. Als je met tweeën bent weet je elkaar aan te vullen. Samen sta je sterker om je opdracht uit te voeren. Ze worden er op uit gestuurd om vrede bij mensen te brengen, om zieken te genezen en teleurgestelden te troosten en te bemoedigen.
En voor alle duidelijkheid stelt Jezus de voorwaarde dat ze niet te veel bagage meenemen. Geen beurs, geen reistas en geen schoenen. Het zou me niets verbazen als Jezus hiermee vooral bedoelt: neem geen overtollige zaken mee, laat een drukkend keurslijf van regels en wetten achter je. Jezus drukt zijn leerlingen op het hart om niet te veel mee te dragen. Hoe minder ze meenemen, hoe minder ze te hoeven bewaken. Bij hun opdracht gaat het om een ding: vrede brengen bij mensen. En om vrij te zijn en vrede te kunnen brengen moeten de leerlingen het verleden achter zich laten. Het reisvoorschrift van Jezus is niet bedoeld om het zijn leerlingen moeilijk te maken. Eerder heeft het tot doel om de reis aangenamer te maken en alles wat vlotjes te laten verlopen.
Als u het evangelieverhaal nog eens even probeert op uw netvlies te krijgen dan zal het opvallen dat Jezus nog een heel bijzonder reisvoorschrift meegeeft. Waar ze niet welkom zijn, moeten de leerlingen niet langer blijven. En juist dat zegt iets van het tegenovergestelde: Waar je merkt dat je welkom bent, dat de deur letterlijk en figuurlijk geopend wordt, vertel daar met nadruk en enthousiast de boodschap van vrede, doe daar goed en help de mensen vrij te worden van Gods boodschap om mee te werken aan een rechtvaardige wereld. Want om goed te zijn voor mensen heb je toch zeker op de eerste plaats geen geld nodig. Het gaat niet om het verkondigen van allerlei boekenwijsheid en zeker niet om hele betogen te houden over regels en wetten.
Wat van het allergrootste belang lijkt is eenvoudige en oprechte aandacht voor mensen en in de lijn van God proberen te staan om te horen en te zien wat mensen bezighoudt, welke belemmeringen er worden opgeworpen om vrij mens te kunnen zijn. Om Gods goedheid te laten zien, hoef je enkel maar jezelf te zijn en je hart te openen voor de medemens die je ontmoet. En zo’n getuigenis kan overal afgelegd en gegeven worden, waar je ook maar komt. Op deze manier brengen we de opdracht die Jezus vandaag ook tot ons richt ten uitvoer: verbondenheid doen groeien en vrede stichten.
Om dat een beetje te kunnen bereiken is het van groot belang eens kritisch te kijken naar de bagage welke je meent allemaal met je mee te moeten dragen. In hoeverre zijn allerlei tradities wezenlijk van belang; welke vooroordelen werken eerder belemmerend dan stimulerend; Is een en ander echt wel zo vanzelfsprekend dan als indruk wordt gewekt; Moeten structuren niet kritisch bekeken worden of ze wel zo knellend en bindend moeten zijn en in welke mate maken wetten onvrij.
En als we dan al die ballast kwijt zijn is het aan ons om te doen wat Jezus van ons vraagt: pijn helpen verzachten met liefde, verdriet een plaats geven door te luisteren en te troosten, eenzaamheid opheffen door een hand op de schouder te leggen, vrede te maken waar onvrede heerst, een goed woord spreken als iemand terneergeslagen is.
Jezus zegt in het evangelie van vandaag: werkelijk leven, echt levensgeluk heeft te maken met de gave om dingen achter te kunnen laten. Om je niet onnodig te laten belasten door zaken die je levensreis nutteloos verzwaren. Want als ik niet oppas, sleur ik zoveel mee in mijn leven dat ik me niet meer kan wenden of keren, dat ik mijzelf vastpin op mijn teleurstellingen, mijn verdriet waardoor ik mezelf belet om voluit te leven, echt te genieten.
Dat doen dus, wat jij wilt dat anderen voor jou zouden doen.
Amen.
Denis Hendrickx o.praem
Abt van Berne
