26 juni 2016: 13e Zondag door het jaar

1 Koningen 19,16b.19-21 en Lucas 9,51-62, C-Jaar

VERKONDIGING

Dieren kunnen heel verschillend reageren als ze zich bedreigd voelen. Maar je moet een stier in de wei niet uitdagen, want als die oerkrachten uitbreken, dan kun je er beter snel vandoor gaan.
Als je een wesp in het nauw drijft, dan kun je rekenen op een flinke steek. Waar dan ook.
Mensen reageren heel verschillend op bedreigingen.

Er is een heel scala tussen eindeloos geduldig zijn of lange tenen hebben en in iedere uitspraak van de andere een persoonlijke aanval zien.
Voor veel mensen geldt: als zij zich bedreigd voelen, dan worden zij boos.
Niet alleen als het om onze veiligheid of om ons bezit gaat, maar misschien vooral als het gaat om ons gezin, onze familie, onze huisgenoten. “Ik mag alles zeggen over mijn kinderen, maar een ander moet er van af blijven”, zo zei iemand dat onlangs nog. Ook onze diepste overtuigingen en ideeën, wij zijn er aan gehecht, het is ons iets waard.

In de afgelopen weken hebben wij met soms verbaasde oren en ogen, geluisterd en gekeken naar de strijd die aan de overkant van het water gaande was. De inwoners van Groot-Brittannië spraken zich uit over de vraag of zij wel of niet bij de Europese Unie moesten blijven.
De standpunten waren niet van de lucht, ook niet in onze kranten, in onze televisieprogramma’s.
We hoorden getuigenissen van mensen die leven in de meest arme wijken van Engeland, die vertellen dat zij helemaal niets te verliezen hebben, want alles is al opgeofferd aan Europa.
Anderen wijzen ons op de nuchtere feiten: Nog nooit in de geschiedenis is de veiligheid en de economie op zo’n hoog peil geweest In alle landen van de Europese Unie.
Maar als het gaat om politiek gaat het altijd om de concrete ervaringen, om de levens van mensen.
Wie volg je, wie vertelt het juiste verhaal? En wie niet?

Ook de lezingen vandaag gaan hier over;
Wie willen mensen volgen op hun weg door het leven?
Wie is het best in staat om de weg te wijzen naar het Koninkrijk van God?
Wie zou het zijn, de Messias …?

In de afgelopen week werd in de Schouwburg de musical Anatevka opgevoerd door tweede en derde jaars leerlingen van Fontys Hogeschool voor de kunsten. Een voorstelling waarbij je van begin tot eind kon genieten van talenten van jonge mensen.
Een verhaal dat raakt, ook vandaag nog.

In Anatevka, een dorpje in Rusland woont een joodse kleermaker met zijn gezin, vrouw en vijf dochters. De man is zeer gelovig en probeert zich vast te houden aan de tradities die hem zijn meegegeven. Als de Russen besluiten tot pogroms om de joodse inwoners te verjagen, laat hij zich leiden door een jonge student die waarschuwt voor de gevaren.
Intussen komen zijn drie oudste dochters thuis met een man die niet past in het toekomstbeeld dat de kleermaker voor zijn dochters heeft …
Hij moet kiezen welke keuze hij maakt en bidt dan hartstochtelijk:

“Moet ik alles verloochenen waar ik in geloof? Kan ik mijn eigen kind verloochenen? Kan ik mijn geloof, mijn volk de rug toe keren? Als ik zover moet buigen, breek ik!”

Hoe moet je kiezen welke de juiste weg is? Welke keus is de beste, welke keus leidt naar het geluk?
De joodse kleermaker maakt een keus. Hij kijkt naar het levensgeluk van zijn dochters en stelt deze boven de wetten en regels van de traditie.
Hij verlaagt zich niet tot een trukendoos om zijn zin te krijgen zodat de traditie het opnieuw wint, maar kijkt naar wat nodig is voor de toekomst en volgt zijn hart, zijn geweten.

De mensen die vandaag rond Jezus verzameld zijn hebben vergelijkbare ervaringen. Het zijn mensen die deel uit maken van een reisverhaal. De reis van Jezus naar Jeruzalem.
Hij is de reizende gast die Gods tegenwoordigheid nabij brengt en oproept tot een keus … voor of tegen hem.
Conflicten zijn daarbij onvermijdelijk maar Jezus stippelt een begaanbare weg uit, al is het lang niet altijd een gemakkelijke weg.

Met Jezus op weg gaan houdt een leven in waar je van weinig zeker bent. Comfortabel is het zeker niet altijd en je bent van weinig verzekerd. Met Jezus op weg gaan is onvergelijkbaar met een baan van 9 tot 5. Maar het vraagt inzet in inspanning iedere dag opnieuw …
Het is geen reis waarbij de vrienden en familiebanden altijd op de eerste plaats kunnen staan, maar soms moet je nee zeggen tegen dat wat je het liefst is.
Maar als je je koffer wilt pakken en proberen heel bescheiden, na te leven waar Jezus toe oproept, dan kunnen er ontroerende, zelfs spannende dingen gebeuren.

Wanneer wagen wij het, wanneer nemen wij risico en gaan met iemand mee op reis? Als we iemand vertrouwen, dan durven we dat aan.
En als je van iemand houdt, dan verdwijnen alle twijfels; dan zeg je zonder meer ‘ja’ op de vraag om mee te gaan, om vooruit te kijken en de ander te volgen op een weg naar de toekomst.
En hoe verder de reis gaat, hoe beter je kunt loslaten.
Dan worden ook wij reisgenoot met al die mensen die gisteren nog niet durfden, maar vandaag wel.
Dan openen zich nieuwe vergezichten, dienen zich nieuwe kansen aan en komen nieuwe mensen op onze levensweg.

“Gij zult mij de weg van het leven wijzen, en er is vreugde in overvloed”.  (psalm 16)
Zo radicaal is dat allemaal niet.
Het is best te doen.
Amen.

Thea van Blitterswijk, participant Norbertijnen