18 oktober 2015: 29e Zondag door het jaar
Jesaja 53,10-11 en Marcus 10,35-45, B-Jaar
VERKONDIGING
Overal op de wereld wordt in dit weekend Wereldmissiedag gevierd, Missie, het is een begrip, dat in de loop van de tijd een nieuwe inhoud heeft gekregen. Passend bij onze tijd.
Wereldmissiedag. Wie heeft er tegenwoordig nu geen missie?
Welzijns- en onderwijsinstellingen, politieke partijen, ziekenhuizen en ondernemingen. Ieder probeert in wat woorden, zo kernachtig mogelijk vast te leggen wat zij onder het meest wezenlijke voor hun organisatie verstaan.
Waartoe zijn wij op aarde? is een vraag die zij zich stellen …
Wat is het meest wezenlijke, is onze opdracht door alles heen.
Met het formuleren van die missie proberen wij ons te onderscheiden van de ander, te laten zien wie wij zijn en hoe wij ons tot de ander verhouden.
Ik wil u op deze Wereldmissiedag meenemen naar twee plekjes op onze aardbol die elke op een eigen manier laten zien waar dat woord missie in onze tijd voor kan staan.
De eerste plek is Pakistan, het andere hier heel dichtbij in het Ronde Tafelhuis.
In het verre Pakistan leeft James Channan, een man van de kerk, dominicaan en leider van een vredescentrum in Lahore.
Hij vertelt ons hoe in zijn land christenen, moslims en hindoes elkaar naar het leven staan. Blasfemie, godslastering, speelt daarin een belangrijke rol. Christenen worden vervolgd en persoonlijke wraak is onder het mom van de religies aan de orde van de dag.
In zijn vredescentrum stimuleert hij de Interreligieuze dialoog. Mensen van verschillende religies komen bij elkaar, delen hun problemen en hun vreugde en vieren feestdagen gezamenlijk.
James Channan vertelt over een aanslag op de kerk van Peshawar waar vele christenen gewond of gedood werden.
Die aanslag leidde tot een enorme golf van solidariteit van moslims in het hele land.
In een interview vertelt hij met kracht over zijn centrum:
“Interreligieuze dialoog is absoluut de juiste weg voor vrede, eenheid, verzoening ontwikkeling. De meeste moslims in Pakistan, meer dan 90% zijn vredelievende mensen”.
En dan zegt Channan : ”Ik heb mijn leven aan de dialoog gewijden wil hem met de moslims voortzetten. Omdat het een opdracht is van de Kerk.Voor mij heeft Pakistan zonder dialoog geen toekomst. Het is een absolute must.”
Als je hier niet kunt spreken van een man met een missie, waar dan wel?
Ook hier in Tilburg Noord kennen wij een huis waar de interreligieuze dialoog de motor is van het dagelijks leven.
In de afgelopen dagen ontvingen wij daar vele mensen uit de hele stad. Zij kwamen kijken naar het toneelstuk Marieke Marieke, twee vrouwen op de vlucht.
Een uur voor het begin van de voorstelling op donderdagavond kwam een bericht binnen van uit het gemeentebestuur.
Verteld werd ons dat de volgende dag 250 mensen naar Tilburg gebracht zouden worden mannen, vrouwen en kinderen, op zoek naar een veilig heenkomen.
Vele mensen spraken hun solidariteit uit en boden zich aan om bij de ontvangst te gaan helpen.
Dat bericht kwam binnen terwijl onze geweldige vrijwilligersgroep bezig was met het rangschikken van kopjes en schotels, zetten van koffie, sjouwen met stoelen.
Parochianen van onze kerk, samen met moslims uit Marokko, Somalië en Syrië. Want ook in ons Ronde Tafelhuis zijn vluchtelingen uit oorlogslanden te vinden.
Met elkaar staken zij de handen uit de mouwen om twee avondvoorstellingen mogelijk te maken.
Een van hen vertelde die avond hoe belangrijk hij het vind om dit vrijwilligerswerk te doen …
“Het brengt mij heel dicht bij de verhalen van al die mensen van gewone mensen hier in Tilburg Noord, die het leven met elkaar willen delen. Is het niet prachtig als hier in dit Ronde Tafelhuis in de ochtend kaarsen branden voor een kerkdienst, en een paar uur later moslims een kleedje mogen uitrollen voor hun gebed.“
Ik vind het zo geweldig dat wij in dit huis samen praten over vluchtelingen.
Is het niet geweldig dat onze vrijwilligers de afgelopen week 3 pallets met speelgoed konden uitpakken om te bezorgen bij gezinnen die het moeilijk hebben?
Drie pallets met speelgoed, bezorgd door eenondernemer uit onze stad …
En, zo zei de spreekster: “Als al die mensen dan ook nog aan de keukentafel elkaar vertellen hoe zij het offerfeest, het kerstfeest of Holi Pagwa hebben gevierd, dan voel je dat God midden op die keukentafel danst van vreugde.”
“Zou dat onze missie zijn … zo met elkaar samenleven dat God op de keukentafel danst van vreugde.”
Een vredescentrum in Lahore Pakistan, een ontmoetingscentrum in Tilburg Noord. Twee plaatsen waarin mensen de dialoog me elkaar willen aangaan opdat Gods goedheid ruimte krijgt om ieder te bereiken.
Twee plaatsen waar mensen van alle religies welkom zijn en zichzelf niet als belangrijker dan de ander naar voren willen schuiven.
Zou Jezus ook dit voor ogen hebben gehad als hij tegen Jakobus en Johannes zegt: “Jullie weten dat de volken onderdrukt worden door hun eigen leiders en hun macht misbruiken. Wie van jullie de belangrijkste wil zijn zal anderen moeten dienen en wie van jullie de dienaar wil zijn, zal dienaar van allen moeten zijn.”
Op plaatsen waar religies elkaar ontmoeten is het minst belangrijk de vraag wie de belangrijkste wil zijn. Of wie rechts of links naast Jezus mag zitten.
Ga met elkaar in gesprek, in dialoog en hou niet op met praten tot je elkaar gevonden hebt …
Dan kan God dansen op de keukentafel in het vredescentrum van Lahore en in het Ronde Tafelhuis hier om de hoek … en aan iedere tafel waar mensen het leven met elkaar willen delen.
Mag het zo zijn …
Thea van Blitterswijk, participant Norbertijnen
