05-07-2015 (B) 14e Zondag door het jaar

5 juli 2015: 14e Zondag door het jaar

Ezechiël 2,2-5 en Marcus 6,1-6, B-jaar

Goede zusters en broeders,

Er is voor Jezus al heel veel gebeurd sinds zijn doop in de Jordaan. De doop was het begin van het uitvoeren van zijn opdracht: nog steeds verkondigen dat de God van Israël – na de bevrijding uit Egypte – nog immer doorgaat met bevrijdend en verlossend zijn volk nabij te komen. Jezus trok het land door. Van stad naar stad en van dorp naar dorp. En tussen de regels door lees ik, dat hij in de dorpen het meest succes had. Soms lijkt dat vandaag de dag ook nog zo te zijn.

Vandaag hoor ik in het evangelie, dat hij een weekendje vrij neemt. Even naar vader en moeder – Jozef en Maria in Nazareth. Daar moest hij zich thuis voelen. Op de sabbat samen naar de synagoge. En hoe reageren zijn stadgenoten? Je zou kunnen verwachten: knap hè, die zoon van Maria en Jozef. Knap zoals Hij met de Schrift omgaat … Zijn ouders zullen wel trots zijn.

Maar, dit gebeurde helemaal niet. De mensen in Nazareth beschouwden Jezus maar als een opschepper, een aansteller. Zij ergerden zich aan hem. En Jezus op zijn beurt: het is altijd hetzelfde. Dit nukkige en weerbarstige volk verzet zich tegen zijn profeten, tegen de brengers van goede boodschappen.
Daarom gaat hij weg uit Nazareth, naar Galilea, de streek aan het meer. Dat gebied heeft wel niet zo’n goede naam, maar Jezus gaat er zich thuis voelen. Daar is hij geaccepteerd. Daar wonen hartelijke mensen. Daar doet hij veel vrienden en vriendinnen op. Daar vindt hij onder het gewone vissersvolk zijn 12 apostelen. Zij, de mensen in de steden en dorpen aan het meer, begrijpen zijn boodschap. Jahweh, God, die ik mijn Vader noem, is bevrijdend, verlossend en leven schenkend aanwezig.

En wij hier, op deze zondagmorgen: Jezus wil bij ons op weekend zijn! En hoe is ónze reactie? Onverschillig, zoals de elitaire stadsmensen uit Nazareth? Of blij en misschien enthousiast, zoals de mensen bij het meer, dat er ook in onze weerbarstige wereld een goede boodschapper is?
Niet zoals de mensen in Nazareth muren tussen de mensen optrekken, maar doen zoals de mensen aan het meer: al heeft de streek niet zo’n goede naam, toch zorgen, helpen, omarmen, zieken bijstaan, de vredeshand reiken, de Vader danken!

Jezus wil bij ons op weekend zijn. En wij, wij willen echt voorkomen dat hij ons nukkig en weerbarstig vindt. Wij zullen blij zijn, om hem te ontvangen als we iets van de karaktertrekken hebben van de mensen aan het meer. De karaktertrekken van de mensen, die gelukkig zijn met Jezus. Ze beschikken blijkbaar over de goede antennes om hem te ontvangen, en hun voornaamste karaktertrek is Eenvoud.

Hun eenvoud behoedde hen ervoor om carrière-jagers te worden. Jaloersheid en hebzucht – oorzaken van zoveel ellende – kregen bij die eenvoudige lieden weinig kansen. Er ontstonden geen muren tussen mensen. Hun eenvoud – allemaal even machtig en sterk – dreef hen tot elkaar, maakte hen tot gemeenschap. En Jezus’ boodschap klinkt binnen de gemeenschap authentieker en de gemeenschap zelf wordt er intenser door.

Jezus wil bij ons op weekend zijn. En het zal hem goed doen als wij hier, zijn zending, begrijpen. Zijn wens is dat wij vriend van God en vriend van de mensen worden. Eenvoudig leven, zoals bij de mensen aan het meer, waar geen concurrentie is. Zo komt men gemakkelijk tot gemeenschap, tot broederlijkheid. Daar ligt ook de diepste betekenis van dat mooie woord: broederlijkheid (of zusterlijkheid).

Jezus zei tot die vrouw uit zijn lievelingsgebied: Maria Magdalena, ga aan mijn broeders vertellen dat ik leef … Wij krijgen de taak om broeders te worden van hen, die Jezus zelf als zijn broeders bestempelt. Eenvoudig broeder of zuster willen zijn, eenvoudig door vriendschap en broederlijkheid, verkondigen dat wij in hoop samen kunnen leven.
Zeg dat – minstens stil in je hart – tegen Jezus hier en nu. Het maakt zijn weekend perfekt.
Amen.

Wim Manders o.praem