21-06-2015 (B) 12e Zondag door het jaar
21 juni 2015: 12e Zondag door het jaar
Job 38,1.8-11 en Marcus 4,26-34, B-Jaar
VERKONDIGING
Hoe zou het toch komen dat sommige verhalen over het leven van Jezus zo heel direct bij ons binnenkomen, ons blijven boeien?
Meestal gaat het dan om Meesterlijke beelden; Zij verhalen over voor ieder invoelbare en herkenbare gebeurtenissen in ons leven. Zo’n vertelling houdt Marcus ons vandaag voor, een verhaal met een dubbele bodem, een oproep tot vertrouwen en geloof, die zonder meer lijkt te passen op ons leven vandaag.
Het Evangelie vertelt ons hoe Jezus zijn vrienden vraagt om met hem mee te gaan naar de overkant van het meer. Het is avond … eigenlijk een vreemd moment om het water op te gaan.
Waarom wachten tot de avond?
Waarom wachten tot het donker wordt voordat je je op het water begeeft?
Zou Jezus in het duister willen vertrekken om in het donker aan te komen aan de andere kant van het water, waar een onbekende wereld wacht.
En dan is het goed om weer eens te beseffen, dat Marcus toen hij zijn evangelie schreef, niet direct óns voor ogen had. Mensen die leven in de eenentwintigste eeuw.
Marcus schreef vol geloof en overtuiging zijn evangelie, één en al verkondiging van Gods liefde, voor een nog piepkleine en piepjonge groep mensen in Rome, die daar probeerden in een nog vijandige wereld, kerk te zijn en kerk te maken.
Jezus spreekt de jonge kerk van Rome moed in: ”Houd vol! Blijf trouw en houd vertrouwen. Ook als je bedreigd wordt met gevangenschap of met de dood.”
God houdt ons vast in onze diepste angst, denk maar aan hoe God tegen Job sprak: “Weet je het nog … hoe ik de zee tot bedaren bracht en zei: “Tot hier en niet verder!”
Dan besef je dat die goede Marcus de kunst verstaat om zó te schrijven, dat je je meteen om wilt draaien en meegaat op de weg die Jezus is gegaan.
Hij gebruikt woorden die je herkent, wie je ook bent en waar je ook woont. Woorden die ons uitnodigen en zeggen: “Doe mee! Ga met ons mee! Geloven kun je niet op je eentje … dan ga je ten onder in de storm. Ook jij bent nodig, mensen kunnen niet zonder elkaar!”
Storm op zee … Als je op een mooie dag op het strand loopt dan zie je niets dan water tot de einder, mensen die de netten uitwerpen van een vissersboot. Je hoort de golven kabbelen op het strand. Een zeemeeuw die krijsend over je hoofd gaat. Je gedachten gaan mee met de wind.
Maar je weet dat die kalme vredige zee, ineens een heel ander gezicht kan laten zien. Als golven met witten koppen op het strand beuken, het zand giert over het strand boten een veilig heenkomen zoeken. Dan valt het dagelijks leven even helemaal stil …
Beelden die overal op onze aarde, al duizenden jaren lang, herkenbaar zijn. Het brengt ons heel dicht bij Marcus, die ons met liefde voor de schoonheid en de kracht van de natuur, vertelt hoe Jezus de storm tot bedaren brengt.
Ook ons leven kent momenten waarin alles door elkaar geschud wordt, waarin twijfel en angst toeslaan. Momenten waarop je niet weet waar en hoe verder te gaan. Tijden waarin weinig meer nodig is, dan dat je iemand ontmoet die met je meeloopt. Iemand die jouw diepste angst durft aan te voelen en de moed heeft om te zeggen: “Zwijg stil! Heb vertrouwen!”
En waar dat woord vertrouwen valt, onthult de kleine, krachtige vertelling van vandaag, deze oproep tot geloof, ons de diepere lagen in het dat eenvoudig lijkende verhaal over de storm op het meer.
Er is immers sprake van een crisis, de storm staat voor een ramp die de gemeenschap raakt. Alles dreigt verloren te gaan.
Onze levensboot lijkt te zinken … Zo zullen veel mensen in Griekenland bidden voor stilte na de storm van de eurocrisis waarin hun land terecht is gekomen.
Zo zal het leven van de mensen voor wie de vakantie in Portugal in een nachtmerrie veranderde, nooit meer hetzelfde zijn.
En laat ons bidden dat wij nooit de paniek en de angst meemaken die als een storm door een kerk met biddende gelovigen raasde, toen daar een geweer werd leeggeschoten op de gelovigen.
Dat lijken verhalen van heel ver weg, maar ieder van ons kent de angst die je neerslaat, als je een slecht bericht krijgt.
Als iemand die jou dierbaar is, je in de steek laat, je aan je lot overlaat en jouw roep om hulp niet lijkt te verstaan … als wat vanzelfsprekend leek uit lijkt te lopen op een teleurstelling …
The Common Linnets zongen erover vorig jaar op het Songfestival: ‘Calm after the storm …’ als de heftige confrontatie, de ruzie is uitgewoed, wordt het tijd om je te bezinnen …
“Wat is de beste weg voor mij … sorry zeggen of nemen wij hier afscheid? Of zal de tijd leren of er toekomst is voor ons ook als in onze relatie stormen als deze mogelijk zijn?”
Als je verwachtingen niet worden beantwoord, is het immers gemakkelijk om boos te worden en verwijten te maken. Jouw pijn en verdriet zoeken immers een uitweg …
De weg die Jezus wijst is een andere … heb vertrouwen, het komt goed, een nieuwe wereld wacht.
Zo zien we dat ook bij de leerlingen van Jezus in die boot. Zij raken in paniek en worden woedend als zij zien hoe hun meester rustig ligt te slapen … “Zie je dan niet wat er gebeurt? Waarom doe je niets?” roepen ze … Jezus roept hen op om kalm te blijven … “Waar is jullie moed gebleven? Waar jullie geloof?”
“Tot hiertoe en niet verder”, zei God tegen Job die hem alle ellende voor de voeten gooit …
“Zwijg stil!”, zegt Jezus tegen de storm die door het leven raast … En de leerlingen zwegen stil en geloofden dat zij zich mogen toe vertrouwen aan de man die de storm tot zwijgen bracht …
Vertrouwen is nodig, geloof is nodig, om het leven nieuwe kansen te gunnen, opdat onze levensboot weer verder kan. Opdat wij durven geloven dat God het ook ons in het vooruitzicht stelt: Een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, als de storm is gaan liggen en de golven weer rustig over het strand kabbelen.
Mag het zo zijn …
Amen.
Thea van Blitterswijk, participant Norbertijnen
