6 juni 2021: Sacramentszondag en Feestdag van de Heilige Norbertus

Exodus 24,3-8 en Marcus 14,12-16.22-26, B-Jaar

VERKONDIGING

Als we naar oude beelden kijken waarop Norbertus is uitgebeeld staat hij daar altijd met een Monstrans in de handen en met een ketter, Tanchelm, aan zijn voeten.

De Monstrans is in het begin van de 14de eeuw in onze kerk ingevoerd en Tanchelm stierf in het jaar 1114. Norbertus leefde van ca 1074 – 6 juni 1134 en de kans is heel groot dat die twee mannen elkaar nooit ontmoet hebben. En toch zijn Eucharistie en Tanchelm zaken van essentieel belang voor Norbertus. Norbertus een man van zijn tijd. Ging staan voor de Eucharistie en voor Maria. Tanchelm en zijn volgelingen hadden met de instelling van de Eucharistie grote problemen. De Eucharistie als de letterlijke verschijning van het lichaam en bloed van Jezus Christus. Voor de Norbertus een gegeven. Hij ging er voor staan. Week geen millimeter van zijn geloof. Zijn rotsvast geloof, absoluut zichtbaar in het sacrament van de Eucharistie.

Want een sacrament is volgens de gangbare definitie een werkzaam teken van het door Jezus Christus bewerkte heil. De eucharistie is dus niet alleen een symbool; het is ook een middel waardoor mensen daadwerkelijk het geluk kunnen bereiken waartoe God hen heeft geroepen.

Grote woorden waar in de afgelopen 10 eeuwen veel is over geschreven. Wijze vrouwen en mannen hebben zich daarover gebogen. De werkelijke aanwezigheid van God in dat dagelijks brood. Niet afhankelijk of wij mensen er in geloven. Het is zo en het gaat ons begrijpen te boven.

Het is daarom dat ons Tabernakel zo’n echte kluisdeur heeft. Hier bewaren wij het brood van de Heer, nee hier is ons Heer aanwezig.

Een zeer bijzondere plek hier op ons priesterkoor, een heilige plek, een plek waar wij met respect mee omgaan.

De kinderen van de Eerste Communie zijn iedere keer opnieuw onder de indruk van de dikke deur. Ze snappen, zonder uitleg dat hier iets heel belangrijk is.
Van dat “gevulde” Brood mogen wij altijd delen met elkaar. Het Brood blijft geconsacreerd gaat niet terug naar een ongeconsacreerde vorm. Nee het blijft het brood waar Jezus Christus zichtbaar in is geworden. En met groot respect delen wij dat dan ook in elke Woord en Communieviering. Delen wij het Brood wat ons is gegeven.

In 1264 werd dit hoogfeest van het Sacrament door de kerk ingevoerd en bijna 2 eeuwen later koppelden wij daar een Monstrans aan vast. Een kerkelijk hulpmiddel waarmee wij de geconsacreerde Hostie konden laten zien aan de gelovigen.

Norbertus is in de vele eeuwen na zijn leven geëvalueerd tot een afbeelding zoals wij die kennen. Het beeld van de abdij van De Pere in Wisconsin in the United states of America. De abdij in Wisconsin is een kind van de abdij in Heeswijk, gesticht door Nederlandse Norbertijnen. Voor hun deur staat dit beeld van Norbertus. Norbertus gekleed in de kleren van zijn volgelingen, lopend, een kruis makend met 2 takken van de olijfboom. Een vriendelijke man, een stralende man, een man die uitnodigend is. Zo heeft hij ook door die Middeleeuwen getrokken. Volgens mij wilde hij ook liever onderweg zijn dan opgesloten in een huis.

Norbertus leerde zijn vrienden om gezamenlijk één van Hart, één van Geest, samen op weg naar God te zijn. Leerde zijn vrienden om samen te bidden, leerde zijn tochtgenoten om zichtbaar in de wereld te zijn. Liet vrouwen en mannen toe aan zijn wereld, ging voor gewijde en ongewijde mensen.
Norbertus liet zijn God zichtbaar worden in die harde, koude, wereld van de Middeleeuwen. Door te staan voor de Eucharistie liet hij zijn Heer toe aan de wereld. Hij gaf het, de ander behoeft het alleen maar te nemen. Het is er gewoon al!

Kerstmis 1121 kwam Norbertus met zijn vrienden samen. Stichtte een nieuwe religieuze groep in Prémontré in Noord Frankrijk. Was een man van zijn tijd. Nu vandaag de sterfdag van Norbertus staan wij hier in onze kerk stil bij Norbertus. In heel de wereld staat men vandaag stil bij die man in het wit. Op alle continenten zijn volgelingen, Norbertijnen, te vinden. Mannen en Vrouwen, jong en oud. Met een paar samenwonend of met honderd in één abdij.

900 Honderd jaar Norbertijnen. Na de 600 jaar van de aanwezigheid door de Norbertijnen van Tongerlo in Tilburg, zijn er alweer 57 jaar Norbertijnen van de abdij van Berne hier in de parochie. Wij zijn in die jaren helemaal een Norbertijnse parochie geworden. Met bekende Norbertijnse voorgangers. Maar om een voorganger te zijn in deze parochie was het niet noodzakelijk om een gewijde Norbertijn te zijn. Harrie – Servaas – Jan – Martin – Marcel – Yvonne – Luuk – Thea gingen ons voor. Zij spraken het woord alsof ze door Norbertus zelf gezonden waren en dat waren ze ook. Want onder leiding van Wim Manders werden wij uitgenodigd om te zijn en te gaan. Om in de voetsporen te treden van die eerste uit de orde. 900 Jaar Norbertijnse beweging. Hier in Tilburg weten we dat! Staan in de wereld.

Dat is wat wij willen. Met gewijde en ongewijde, met vrouwen en mannen. Samen dat volk Gods onderweg.
Samen werken aan een nieuwe wereld.
Samen aan de tafel van de Heer ook al is dat voor de 3000ste keer.
Samen als mensen van die ene God.

Amen.

Jan Claassen, participant Norbertijnen