13 mei 2021: Hemelvaart

Handelingen 1,1-11 en Marcus 16,15-20, B-Jaar

VERKONDIGING

Hemelvaart 2021. Als ik deze woorden overdenk hoor ik op mijn radio de tekst van “welkom thuis”. Betere woorden zijn er bijna niet te verzinnen als wij luisteren naar de lezingen van vandaag. De geschiedschrijving in de Handelingen waarin beschreven is hoe die dagen van Jezus vergaan zijn, wat de opdracht aan de vrienden was en waar ze nu staan in de tijd. In het evangelie van Marcus horen wij de opdracht die Jezus geeft aan zijn vrienden: “Gaat uit over heel de wereld en verkondigt het evangelie aan heel de schepping.”

Wij gelovige mensen van onze tijd zijn de toeschouwers, zijn de mensen die op afstand kunnen kijken naar de verhalen van die tijd. Oude verhalen die wij blijven vertellen aan elkaar. Verhalen over God, over Jezus, over Maria en Jozef, over zijn vrienden, over de mensen van die tijd. Verhalen geschreven in een compleet andere wereld. Een wereld waarin nog geen sprake was van de staten Israël en Palestina. Een tijd waarin er geen raketten op elkaar afgeschoten worden. Een tijd zo anders en toch blijven de verhalen van die tijd spreken.

Wij gelovige mensen van nu zijn geen vreemde mensen. Zijn geen mensen met een afwijkend denkvermogen. Nee wij zijn gewone mensen met verstand. Vrouwen, mannen die in de wereld staan. Die verantwoordelijkheid dragen, die kinderen opvoeden of opgevoed hebben. Die aan een nieuwe wereld bouwen.

Daarom zijn de teksten vandaag zulke bijzondere teksten. Woorden die wij kunnen verstaan en begrijpen. Wij hebben het allemaal meegemaakt, een sterfgeval dichtbij. Degene die wij liefhebben is weg, de overgang van leven naar dood heeft plaats gevonden. Een gat is er ontstaan, een leegte blijft ogenschijnlijk achter. De laatste ouder sterft, wij zijn wezen geworden. Houdt ons leven op?

Dat kunnen we even denken maar dan ontdekken wij, in ons verdriet, dat zij of hij die overleden is nog zo in ons is. En de ervaring leert dat dat ook blijft. We nemen afscheid van het lichaam maar de geest blijft.
Zo spreken de mannen in witte gewaden, wacht hij is niet weg hij zal er zijn! Heb vertrouwen.

En dan ben ik afgelopen woensdagochtend op ons kerkhof, de vrijwilligers zijn hard aan het werk met het onderhoud. Samen lopen we langs de graven en herkennen vele namen van de mensen die er liggen. Kleine en grote herinneringen komen direct boven. Vertellen aan elkaar over die ander. Zijn ze dood? Natuurlijk al jaren maar leven ze? Zeker. Elke keer als wij aan hun denken zijn ze levend in ons midden. Ons dodenboek van de parochie ligt hier voor in onze kerk. Gevuld met de namen van onze dierbare overledenen, we slaan dagelijks een pagina om en lezen. Per direct wordt de dood overwonnen en leeft het leven.

We lezen vandaag de namen in dat boek van de levenden.

In de evangelietekst van Marcus lezen wij hoe Jezus zijn vrienden een opdracht geeft: “Gaat uit over de hele wereld en verkondigt het evangelie aan heel de schepping.” Een opdracht, een taak, een mission.

Verstaan wij dit ook?

Ons jaarthema zoals dat hier boven mijn hoofd hangt is “Staan in de wereld”. En niet staan en zwijgen of niets doen. Nee staan in de wereld en getuigen van dat woord van onze God.
Wij gelovige mensen worden iedere dag opnieuw geroepen om getuigenis af te leggen. Niet in duizend woorden maar in het kleine. Een woord, een gebaar, een teken van leven gericht op de ander. Want zo kunnen wij gehoor geven aan die opdracht zoals beschreven staat bij Marcus. Gaat uit en vertel, getuig van het nieuwe leven. Onze God is de God van de liefde. Die liefde waar wij de getuigen van mogen zijn. Die wij mogen delen. Ook al zijn er generaties nieuwe mensen die onze oude woorden niet meer zo kunnen verstaan. Zijn verstaan wel onze getuigenis van de liefde. Een klein gebaar is dan al voldoende. Mensen zijn niet doof.

In de woorden van de Handelingen lezen wij over de mannen in witte gewaden. Als u direct buiten komt is de kans zeer groot dat u ze gaat ontmoeten. Mannen in witte gewaden. Mannen voor wie het een feestdag is. Vandaag hebben onze vrienden hun vastenperiode afgesloten en vieren zij het Suikerfeest. Eerst even thuis, dan naar de moskee en dan elkaar ontmoeten en samenzijn. Samen lekker eten.
Mooi dat het samen valt op deze dag van Hemelvaart. Dat wij, gelovige mensen, die wij zijn samen kunnen vieren. Samen kunnen delen van brood en woord, samen kunnen delen in het goede van de mens, in het grote van onze God.
Welkom thuis.

Amen.

Jan Claassen, participant Norbertijnen