Berne bemoedigt, ook in tijden van corona (4): Rob Tanke
Wat geeft je hoop of vertrouwen in deze moeilijke tijden? Deze vraag wordt op deze website tot en met in ieder geval eind mei beantwoord door tientallen personen die op verschillende manieren betrokken zijn bij de Abdij van Berne. Middels deze serie wil de Abdij van Berne een eigen bijdrage leveren aan het gesprek over de corona-crisis, mensen bemoedigen en hoop bieden, er zijn voor de eigen achterban en alle andere betrokkenen via website en social media.
Vandaag deel 4: Rob Tanke: Norbertijn van priorij de Essenburgh in Hierden en hogeschooldocent op Hogeschool KPZ in Zwolle.
Door: Rob Tanke
Wat mag ik hopen? Dit is een van de vier vragen van de filosoof Kant. Deze vraag stond centraal in, naar wat nu blijkt, mijn voorlopig laatste live college op de pabo waar ik werk. In die bewuste bijeenkomst liet ik de studenten nadenken over hoop, naar aanleiding van een nummer van Daniel Docherty. Hij zingt: “Life is only what we make of it and hope is just a way we deal with our life.” Een ontroerend lied over een oude dementerende man die wacht op zijn vrouw, maar steeds meer wordt het onmogelijk elkaar nabij te zijn en de afstand tussen de twee groeit.
Wat kun je van het leven maken in tijden van corona waar afstand nemen de norm is?
Deze afstand is ook nadrukkelijk merkbaar in onze kapel. Sinds de tweede zondag van de veertigdagentijd ontbreken onze kapelgasten bij de vieringen. We wilden ons niet neerleggen bij de onmogelijkheid om samen te vieren. Hoe kun je op afstand toch verbonden blijven met elkaar? De huidige techniek is daarbij een zegen. We hebben na overleg met elkaar een speciaal mailadres aangemaakt. Dit adres biedt ons de mogelijkheid om met onze kapelgasten te kunnen mailen. Daarnaast kunnen via dit adres intenties worden doorgegeven, die wij kunnen opnemen in onze gebeden. Ook is er een eenvoudige kapel-website gemaakt. Daarin worden praktische mededelingen gedeeld, naast de overwegingen van de zondagen en andere inspiratieteksten.
We hebben de deur ook op een ‘kier’ gezet. In het halletje voor de hoofdingang van onze Priorij is een tafeltje neergezet met daarop o.a. de misboekjes en het blad Berne. Ook is op palmzondag een mand met palmtakjes geplaatst. Het zijn kleine gebaren, maar het zorgt wel voor een bijzonder gevoel van verbondenheid met elkaar. Dit blijkt uit de vele reacties die we op onze bescheiden initiatieven ontvangen, maar toch…
De techniek helpt ook in mijn werk op de hogeschool. De ontwikkeling van het inzetten van digitale lessen, van videovergaderingen en video-inloopspreekuren zijn noodgedwongen in een stroomversnelling geraakt. Het is fijn om digitaal met studenten en collega’s in contact te blijven. De begeleiding van de studenten gaat onverminderd door, maar toch…
Dit ‘maar toch’ werd mooi verwoord door een van de managers van onze pabo. Zij prees de digitale verworvenheden en alle creatieve initiatieven van zowel docenten als studenten. Tegelijkertijd merken we naarmate de tijd verstrijkt, dat onderwijs meer is dan studenten op afstand begeleiden. Ik sluit me daar van harte bij aan. Steeds meer wordt het duidelijk hoe wezenlijk contacttijd is. Juist deze bizarre tijd drukt ons met onze neus op het feit dat wat altijd zo vanzelfsprekend leek, eigenlijk super bijzonder is. De onmogelijkheid van de nabijheid van mensen op wie jij je betrokken weet, is confronterend. Want elkaar echt kunnen ontmoeten, is eigenlijk wel heel wezenlijk om iets van ons leven te maken. Ik mag toch hopen dat we dit nooit vergeten.
Rob Tanke is norbertijn van priorij de Essenburgh in Hierden
