3 en 4 augustus 2019: 18e Zondag door het jaar

Prediker 1,2;2,21-23 en Lucas 12,13-21, C-Jaar

VERKONDIGING

Lucht en Leegte

Mijn eerste herinnering aan het hebben van geld was het begrip van de Zilvervloot. Natuurlijk leerde ik op school de ware betekenis van Piet Heins Zilvervloot maar in mijn herinnering bleef staan de constructie met de bank. Geld. Elke dag horen, zien wij hoe we rijk kunnen worden. Het kiezen van Lottoballen, het krassen van gokbriefjes of gebruikmaken van de mogelijkheden die de Nederlandse Staat ons aanbiedt. Miljoenen liggen in het verschiet. Reizen naar verre oorden, wonen waar je maar wilt, alles is mogelijk. Nooit meer werken lijkt het grootste aanbod.
En we kopen, ieder dag, ieder week, iedere maand de nieuwe mogelijkheid. Stel je voor dat ik nu de gelukkige mag zijn. Wat zou ik dan doen. Met een heerlijke glimlach om de mond vallen we in slaap.
Wat Als?

En dan loop ik door een abdij van religieuze vrouwen. Ver weg van loterijen en geld. Dan ben ik op een plek van stilte. Een plaats waar vrouwen hebben gekozen om anders te zijn. Om dienstbaar in relatie tot God te zijn. Voor ons mensen in 2019 even wennen. Vrouwen die in het leven staan maar een andere keuze hebben gemaakt. Het vermogen van spreken omgezet hebben in gebed. Vrouwen die besloten hebben om te leren, hun leven lang. Om tot verdieping te komen. Misschien hebben zij het lot uit de loterij getrokken. Kunnen zij echt afstand doen waar wij in het dagelijks leven zo aan hangen. In stilte leven, 6x per dag het gebed aanheffen. Een dag die in het teken staat van de Ander.

Maar wij zijn andere mensen. Geven een andere invulling aan ons leven.
Zijn druk met wat er moet gebeuren, zijn druk met ons leven zelf. Rennen soms zo hard dat onze rollator ons niet kan bijhouden. Hebben soms weinig tijd voor de ander.
In de vakantieperiode is er soms wat meer rust. Nemen we tijd om er weer te zijn. Kunnen een kerk / kapel in een andere stad binnenlopen. Even zitten, wennen aan de duisternis, misschien een kaarsje aansteken en even kijken. Bidden?
Lopen weer buiten rond, kunnen onze reisgenoot een hand geven, zijn weer even samen. Delen dat wat niet van geld is. Delen aandacht voor elkaar. Laten de ander toe in ons zelf. Hij / zij mag er weer zijn, wordt gezien, wordt gevoeld. Een lieve kus is weer mogelijk.

En waarom?

Omdat we tijd hebben, omdat we tijd nemen. We kunnen loslaten, hoeven het niet meer vast te houden. We weten dat het goed is. We zijn geborgen.

En Jezus vertelt het zijn leerlingen met een gelijkenis. Van die rijke man, die alles had, ogenschijnlijk niets te kort kwam. Die vond dat hij niet hoefde te delen, die zo oud zou kunnen worden, zorgeloos in het leven staan. Alsof hij de dood onder controle had. Maar, laat Jezus zien, als je geen verbinding hebt met onze God, dan is alles wel heel beperkt. Mijn favoriete bijbelverhalen schrijver Prediker schrijft in de oude vertaling over de ijdelheid. IJdelheid der ijdelheden, alles is ijdelheid! In onze moderne vertaling spreken wij over Lucht en Leegte, alles is Leegte. Prediker daagt ons uit, spreekt ons aan. Hebben wij een toekomst, zijn we daar bewust van. Kunnen wij ons overgeven aan dat wat wij niet kunnen kopen, wat wij niet kunnen afdwingen, dat wat niet in de kast gezet kan worden. Oftewel hebben wij ruimte voor die God van mensen?

Als wij ons overgeven aan die Vader Moeder God van mensen, overgeven aan dat wat altijd is. Wat geen geld kost, wat altijd voor ons mensen bereikbaar is. Als we dat doen zegt Prediker dan overstijgen wij de Lucht en Leegte. We mogen genieten, het is goed om te genieten als mensen. Ons zijn in de wereld, is soms de strijd met de Lucht en Leegte, is het gevecht met ons zelf. Kan de ander voorbij het Ik gaan?
Kunnen wij vertrouwen op psalm 23; de Heer is mijn Herder, nooit zal mij iets ontbreken!

Als we dat vertrouwen kunnen ervaren, dat die God altijd voor ons thuis is, dan mogen we leven en zijn wij de ijdelheid voorbij. Dan is de Ander op zijn plaats en kan ik hem volgen.
Amen.

Jan Claassen, participant Norbertijnen